Font Size

SCREEN

Cpanel

ΠΡΟΕΔΡΕ ΧΑΝΕΙΣ ΗΔΗ ΑΠΟ Τ’ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ (ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΟΕΔΡΕ ΧΑΝΕΙΣ ΗΔΗ ΑΠΟ Τ’ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ
(ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ)

Μπορεί να είναι αδύνατο να προβλέψεις τά πάντα στή ζωή, όμως μπορείς να προβλέψεις κάποια απ’ αυτά. Η επιτυχία δε σ’ αυτό τόν τομέα είναι αυτή που μας κατατάσσει είτε στούς επιτυχημένους είτε στούς αποτυχημένους, ανεξαρτήτως τού εισοδήματος μας. Όπως λοιπόν ο «επίμονος κηπουρός» που παρακολουθεί συνεχώς τό μποστάνι του για να είναι έτοιμος μόλις εμφανιστούν τ’ αγριόχορτα να τά εκ-ριζώσει, έτσι και εμείς πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή για οτιδήποτε ενδέχεται στό μέλλον (κοντικό και μακρινό) να μας δημιουργήσει προβλήματα, οσοδήποτε ασήμαντο και αν μας φαίνεται στο παρόν. Όπως ο κηπουρός γνωρίζει ότι θα εμφανιστούν οποσδήποτε τα ζιζάνια και απλώς επιβλέπει για τό πότε αυτό θα συμβεί, έτσι και εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι για να μπορέσουμε ν’ αντιδράσουμε άμεσα όταν συμβεί.

Η ικανότητα αυτή αποκτάται με τόν χρόνο και οξύνεται με τίς εμπειρίες μας. Συνεπώς τό ίδιο άτομο κατά τή διάρκεια τής ζωής του δεν θα έχει τήν ίδια επιτυχία στόν τομέα αυτό. Όταν η ικανότητα να προβλέπεις (και φυσικά να παίρνεις τά μέτρα σου) τούς ενδεχόμενους μελλοντικούς κινδύνους χρησιμοποιείται στίς εταιρείες και τήν οικονομική δραστηριότητα μιλάμε για διαχείριση κινδύνων. Βέβαια στίς περισσότερες τών περιπτώσεων η διαχείριση κινδύνων γίνεται αποσπασματικά και εμπειρικά, ακόμη όμως και έτσι μπορεί αν γίνει σωστά να παράξει αποτελέσματα. Ο χώρος τών επιχειρήσεων είναι ένας χώρος σύγκρουσης συμφερόντων, τά οποία όταν δεν έχουν άλλους τρόπους να πλήξουν τούς ανταγωνιστές τους επιλέγουν τίς «πλάγιες μεθόδους» δηλαδή τίς διαρροές ειδήσεων και πληροφοριών μέσω τών «κύκλων» και παρατρεχάμενων τους.

Όπως όμως συμβαίνει και με τά μεγάλα θαλάσσια κήτη που τ’ ακολουθεί ένας στρατός από μικρότερα ψαράκια και παράσιτα τά οποία τρέφονται με τ’ αποφάγια τους καθαρίζοντας τα, έτσι συμβαίνει και με τούς επιχειρηματίες. Η προσμονή και μόνο αυτών τών αποφαγιών φτάνει να πυροδοτήσει αγώνες αλληλεξόντωσης («αγώνες πείνας») για τήν τελική επικράτηση η οποία και θα σημάνει καλύτερες και περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης. Σε αυτόν τόν αγώνα τίς περισσότερες φορές ξοδεύονται δυνάμεις που δεν περισσεύουν, ενώ τίς πιο πολλές φορές αμέσως μόλις ο αγώνας κριθεί οριστικά αποδεικνύεται ότι τά οφέλη είναι σημαντικά μικρότερα. Τα δέντρα του τροπικού δάσους είναι τόσο ψηλά όχι επειδή τό έδαφος είναι γόνιμο, αλλά επειδή ανταγωνίζονται μεταξύ τους για τό λιγοστό φώς και αυτός (να ψηλώνουν) είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσουν. Παράπλευρο αποτέλεσμα αυτού τού ανταγωνισμού είναι η δημιουργία του μικροκλίματος που ευνοεί τήν υγρασία και τίς πολλές βροχές οι οποίες επιταχύνουν τήν ανάπτυξη αυτή. Με τήν ευκαιρία να λύσουμε και μια παρανόηση. Στήν αφρικανική σαβάνα τό λιοντάρι (κηνυγός) δεν ανταγωνίζεται με τήν ζέβρα (θήραμα). Τό λιοντάρι ανταγωνίζεται με τά υπόλοιπα λιοντάρια στό ποιό θα είναι το πλέον αποτελεσματικό στο κηνύγι και άρα θα επιβιώσει ευκολότερα. Η ζέβρα από την άλλη ανταγωνίζεται με τίς άλλες ζέβρες στό ποιά θα είναι πιό γρήγορη για να έχει ελπίδες να επιβιώσει αυτή σε βάρος τών λιγότερο γρήγορων ατόμων. Συνεπώς ο ανταγωνισμός γίνεται μέσα στα πλαίσια τού ίδιου είδους και όχι μεταξύ των ειδών.

Το ποδόσφαιρο σε οποιαδήποτε μορφή του (επαγγελματική-ερασιτεχνική) μπορεί να αντιμετωπιστεί σαν ένα τυπικό οικοσύστημα. Όταν όμως χρησιμοποιηθεί αυτή η αναλογία, τα συμπεράσματα είναι καταιγιστικά και αδιαμφισβήτητα. Όπως οι ιθαγενείς του Αμαζονίου γνωρίζουν ότι το έδαφος του τροπικού δάσους χωρίς λίπανση δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμα και για την πιο απλή καλλιέργεια, έτσι και όσοι ασχολούνται με το ελληνικό ποδόσφαιρο γνωρίζουν ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί η ίδια κατάσταση ούτε για μια μέρα ακόμη. Εκτός όμως από κάποιες σποραδικές πρωτοβουλίες ανωτάτου επιπέδου με αμφιλεγόμενα στην καλύτερη περίπτωση αποτελέσματα, κανείς δεν κάνει τίποτα το ουσιαστικό. Όλοι περιμένουν τους άλλους να κάνουν αυτό που θα έπρεπε ήδη να έχουν κάνει. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται το «Σύνδρομο του Δωρεάν Επιβάτη (τζαμπατζή)».

Κάθε τόσο όμως όλο και κάποιο πετραδάκι (μεγαλο-επιχειρηματίας) ταράζει τά λιμνάζοντα νερά του ελληνικού ποδόσφαιρου και αλλάζει ελαφρώς τις ισορροπίες, μέχρις ότου να ενσωματωθεί και αυτό πλήρως στο προϋπάρχον σύστημα. Γύρω από κάθε πετραδάκι (μεγαλο-επιχειρηματία) που καταλήγει στη λιμνούλα του ελληνικού ποδοσφαίρου αρχίζουν να μαζεύονται μύκητες και σαπρόφυτα. Υποτίθεται ότι είναι σε θέση να του προσφέρουν υπηρεσίες τόσο απαραίτητες που χωρίς αυτές να μην μπορεί να κάνει τίποτα το ουσιαστικό. Φυσικά η χρέωση των υπηρεσιών τους είναι ψίχουλα για τά δεδομένα του μεγαλο-επιχειρηματία, αλλά για τά δικά τους είναι μία πολύ καλή πηγή εσόδων. Βέβαια η μίσθωση αυτών των υπηρεσιών έχει και παρενέργειες, η κυριότερη από τις οποίες είναι ότι μειώνει την πελατεία και την επιρροή της ομάδας στην κοινωνία καθώς οι πρώτοι πελάτες που «πάνε σπίτι τους» στις περιπτώσεις αυτές είναι όσοι ξοδεύουν λεφτά πηγαίνοντας στο γήπεδο και συνήθως αγοράζουν τά εισιτήρια διαρκείας. Μένει λοιπόν ο μεγαλο-επιχειρηματίας με ένα πέταλο του γηπέδου ασφυκτικά γεμάτο (άντε 3-5.000 κατά περίπτωση) και από κεί και πέρα όσοι και αν πάνε στις υπόλοιπες θύρες κέρδος είναι. Δυό με τρείς –και όχι παραπάνω– φορές τον χρόνο ενδέχεται να γεμίσει το γήπεδο μόνο και μόνο γιατί το παιχνίδι είναι «ντέρμπι». Ακόμη όμως και έτσι δεν αλλάζει ουσιαστικά τίποτα.

Αν υπάρχει κάποιος «άσχετος με τον χώρο του ποδοσφαίρου» στο σημείο αυτό θα αναρωτηθεί ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι γυροφέρνουν τον μεγαλο-επιχειρηματία και του πουλάνε τις υπηρεσίες τους. Σ’ αυτόν τον «άσχετο με τον χώρο του ποδοσφαίρου» θ’ απαντούσαμε ευθαρσώς χωρίς όμως να ονοματίσουμε (αφού κάθε τόσο άλλοι προστίθενται και άλλοι αφαιρούνται σε αυτόν τον συρφετό, καθιστώντας έτσι την αναλυτική αναφορά σ’ αυτούς άσκοπη και άχρηστη), περιγράφοντας όμως τις υπηρεσίες που παρέχουν. Τά υπόλοιπα τά συμπληρώνει ο σκεπτόμενος και προβληματιζόμενος οπαδός κάθε ομάδας κατά περίπτωση. Δημοσιογράφοι και «δημοσιογράφοι» διαγκωνίζονται στο ποιος θα γλύψει καλύτερα. Οργανωμένοι οπαδοί οι οποίοι παρά το ότι «έχουν μεγαλώσει γι’ αυτά» συνεχίζουν ν’ ασχολούνται με τον χώρο. Πρώην παίκτες (μικρομεσσαίες αλλά και μεγάλες δόξες του συλλόγου) κάποιοι εκ των οποίων ασχολούνται επαγγελματικά με τις αγοραπωλησίες ποδοσφαιριστών (ποιός είπε ότι έχει καταργηθεί η δουλεία;). Όλοι αυτοί αποτελούν το «οικοσύστημα» κάθε αθλητικού συλλόγου. Σε όλες τις παραπάνω κατηγορίες υπάρχουν κάποιοι με οικονομικά προβλήματα (μερικές φορές και με προβλήματα επιβίωσης) οι οποίοι και αποτελούν πάντα τον πιο εύκολο στόχο (αδύνατοι κρίκοι) εκμετάλλευσης και επηρεασμού. Όπως δε σημειώσαμε και παραπάνω η εξέλιξη (βλέπε ανταγωνισμός) λαμβάνει χώρα μέσα στο ίδιο είδος. Δηλαδή την ίδια στιγμή που προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια του «λεφτά», ανταγωνίζονται μεταξύ τους σκληρά για την τελική επικράτηση σε κάθε επιμέρους θύλακα του οικοσυστήματος.

Τελικά θ’ αναρωτηθεί ο «άσχετος με τον χώρο του ποδοσφαίρου» «έχει κάποιο κέρδος ο μεγαλο-επιχειρηματίας από την χρησιμοποίηση όλων των παραπάνω;». Θεωρητικά η απάντηση είναι «ΝΑΙ», αφού υποτίθεται ότι όλοι οι παραπάνω ασχολούνται για λογαριασμό του και του δίνουν τη δυνατότητα ν’ ασχοληθεί κυρίως με τις δουλειές του. Στην ουσία όμως η απάντηση είναι «ΟΧΙ». Με τον τρόπο που έχουν μάθει να λειτουργούν όλοι οι παραπάνω (κομπλεξικά και με φανατισμό) «δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα» συνεχώς και προσπαθούν να κρατάνε στην επικαιρότητα θέματα ανάξια αναφοράς, απομακρύνοντας έτσι τους περισσότερους και καλύτερους πελάτες (τους οικογενειάρχες δηλαδή) από την ομάδα. Η ομάδα όμως είναι ταυτόχρονα και επιχείρηση και με τον τρόπο αυτό μειώνονται και τά έσοδα. Με τη σειρά της η μείωση των εσόδων οδηγεί στην ανάγκη αυξημένης χρηματοδότησης από την ιδιοκτησία της ομάδας-εταιρείας. Αν δε προσθέσουμε και την ενδεχομένως αυξημένη στο παρελθόν χρηματοδότηση με την προσμονή για παράδειγμα μιάς καλής πορείας (η οποία και θα έφερνε περισσότερα έσοδα) στο CHAMPIONSLEAGUE, τότε μαθηματικά οδηγούμαστε στη χρεωκοπία και την Γ’ Εθνική.

Στη συνέχεια ο «άσχετος με τον χώρο του ποδοσφαίρου» με το δίκιο του θ’ αναρωτηθεί «γιατί δεν κάνει κάτι ν’ αλλάξει την κατάσταση αυτή;». Οι ενδεχόμενες απαντήσεις στο ερώτημα αυτό είναι δύο:

  • «Δεν μπορεί να κάνει κάτι (γιατί μπορεί να τόν κρατάνε με κάτι)»
  • «Δεν ενδιαφέρεται (γιατί ασχολείται με άλλα πράγματα)»

Υπάρχει όμως και μια τρίτη απάντηση: «Δεν θέλει να γράφεται τίποτα άσχημο για το πρόσωπο του», η οποία μπορεί να διαβαστεί επίσης ως εξής: «Έχει ανάγκη να νοιώθει (όπως όλοι μας) αποδεκτός και του αρέσει να τον λιβανίζουν (σε ένδειξη αναγνώρισης) γιατί μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις στην επαγγελματική του δραστηριότητα για τις οποίες όχι μόνο δεν κερδίζει την αναγνώριση, αλλά και δεν μπορεί να κοκορευτεί γι’ αυτές».  

Στην περίπτωση της Α.Ε.Κ. –όπως και σε όλες τις επαγγελματικές ποδοσφαιρικές ομάδες– ενδέχεται να ισχύουν όλα ή κάποια από τά παραπάνω. Για τους σκοπούς όμως αυτού του άρθρου το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι ότι όλο αυτό το «οικοσύστημα» που αποτελείται από δημοσιογράφους και «δημοσιογράφους», οργανωμένους οπαδούς και πρώην ποδοσφαιριστές έχει μπεί ξανά σε κίνηση στον αστερισμό του «Τίγρη» και προσφέρει τις υπηρεσίες του. Για τους σκοπούς του άρθρου αυτού είναι επίσης αδιάφορο αν ο «Αρχηγός» (βλέπε «ΩΡΑ» 6 Απρίλη) ζήτησε τις υπηρεσίες του ή απλά τους ανέχεται. Συνεπώς δεν χρειάζεται να επιλέξουμε μία από τις παραπάνω απαντήσεις. Αυτό που χρειάζεται να πούμε εδώ είναι ότι από τη στιγμή που προσφέρονται οι παραπάνω υπηρεσίες στ΄όνομα του , αδιάφορα αν ζητήθηκαν ή όχι, και ο «Αρχηγός» τους αφήνει να συνεχίζουν και δεν τους μαζεύει, τότε έχει χάσει το παιχνίδι από τ’ αποδυτήρια (εξ’ ου και ο τίτλος). Όσο συνεχίζει να μην αντιδρά στα/στις προκλητικά/-ές έως εμετικά/-ές πρωτοσέλιδα, κείμενα, ανακοινώσεις, πρακτικές, τόσο γίνεται στην πράξη δέσμιος τους (διάβαζε υποχείριο) διώχνοντας μακριά κάθε υγιή ΑΕΚτζή. Στο (πικρό) τέλος θα μείνει μόνος του, αφού όσοι κάποτε χρηματοδοτούσαν μέσω του εισιτηρίου τους αλλά και της αγοράς μετοχών την ομάδα θα έχουν φύγει προ πολλού, με τους μύκητες και τά σαπρόφυτα μέχρι ν’ αποφασίσει να φύγει και αυτός ως αποτυχημένος παράγοντας γνωρίζοντας την χλεύη όσων πριν από λίγο τον αποθέωναν, αφήνοντας την ομάδα ακυβέρνητη να πέσει στίς ξέρες της απαξίωσης και της χρεωκοπίας. Έτσι κι αλλιώς Πρόεδρε η «ζωή κύκλους κάνει». Πάντα όμως υπάρχει χρόνος να γυρίσεις το παιχνίδι αν φυσικά αναγνωρίσεις ότι υπάρχει πρόβλημα και αναλάβεις την ευθύνη να δράσεις χωρίς συμβιβασμούς. Μόνο τότε δεν θα υπάρχει λόγος ύπαρξης της όποιας (υπάρχει σήμερα) αντιπολίτευσης και του σκληρού αλλά απαραίτητου ελέγχου της.      

Αφιερώνουμε σε όλους τους παραπάνω τους παρακάτω στίχους του Γ. Σεφέρη από τον «Τελευταίο Σταθμό», οι οποίοι παραμένουν επίκαιροι μετά από 70 χρόνια:

………

Το βροχερό φθινόπωρο σ’ αυτή τη γούβα

κακοφορμίζει την πληγή του καθενός μας

ή αυτό που θα ’λεγες αλλιώς, νέμεση μοίρα

ή μοναχά κακές συνήθειες, δόλο και απάτη,

ή ακόμη ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα των άλλων.

Εύκολα τρίβεται ο άνθρωπος μες στους πολέμους·

ο άνθρωπος είναι μαλακός, ένα δεμάτι χόρτο·

χείλια και δάχτυλα που λαχταρούν ένα άσπρο στήθος

μάτια που μισοκλείνουν στο λαμπύρισμα της μέρας

και πόδια που θα τρέχανε, κι ας είναι τόσο κουρασμένα,

στο παραμικρό σφύριγμα του κέρδους.

Ο άνθρωπος είναι μαλακός και διψασμένος σαν το χόρτο,

άπληστος σαν το χόρτο, ρίζες τα νεύρα του κι απλώνουν·

σαν έρθει ο θέρος

προτιμά να σφυρίξουν τα δρεπάνια στ’ άλλο χωράφι·

σαν έρθει ο θέρος

άλλοι φωνάζουνε για να ξορκίσουν το δαιμονικό

άλλοι μπερδεύουνται μες στ’ αγαθά τους, άλλοι ρητορεύουν.

Αλλά τα ξόρκια τ’ αγαθά τις ρητορείες,

σαν είναι οι ζωντανοί μακριά, τί θα τα κάνεις;

Μήπως ο άνθρωπος είναι άλλο πράγμα;

Μην είναι αυτό που μεταδίνει τη ζωή;

Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν.

………

Ίσως και να ’θελε να μείνει βασιλιάς ανθρωποφάγων

ξοδεύοντας δυνάμεις που κανείς δεν αγοράζει,

να σεργιανά μέσα σε κάμπους αγαπάνθων

ν’ ακούει τα τουμπελέκια κάτω απ’ το δέντρο του μπαμπού,

καθώς χορεύουν οι αυλικοί με τερατώδεις προσωπίδες.

 

 

8 Απρίλη 2014.
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 21551 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΠΡΟΕΔΡΕ ΧΑΝΕΙΣ ΗΔΗ ΑΠΟ Τ’ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ (ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ)