Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΤΟ EUROPEAN SUPER LEAGUE, ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ & ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ (ΚΑΙ Ο «ΑΡΧΟΝΤΟ-ΧΩΡΙΑΤΗΣ» ΓΑΥΡΟΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΤΟ EUROPEAN SUPER LEAGUE, ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ & ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ
(ΚΑΙ Ο «ΑΡΧΟΝΤΟ-ΧΩΡΙΑΤΗΣ» ΓΑΥΡΟΣ)

Στην αρχή ήταν το ποδόσφαιρο. Μετά ήρθαν οι Εθνικές και στη συνέχεια οι Διεθνείς Ομοσπονδίες. Όπως και με τον συνδικαλισμό στην αρχή βοηθούσαν το άθλημα. Στη συνέχεια (κυρίως οι Διεθνείς) χρησιμοποιούσαν το άθλημα για να βγάλουν όλο και περισσότερα λεφτά. Στην αρχή η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (UEFA) είχε δημιουργήσει για τις ομάδες τρείς διοργανώσεις: μια για τις Πρωταθλήτριες, μια για τις δεύτερες και τρίτες (ή και τέταρτες) κάθε Πρωταθλήματος και μια για τις Κυπελλούχους κάθε χώρας. Έτσι δημιουργήθηκαν: το Κύπελλο Πρωταθλητριών, το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και το Κύπελλο Κυπελλούχων.

Ανάλογα με την θέση κάθε χώρας στην βαθμολογία της UEFA καθορίζονταν αρχικά οι εκπρόσωποι της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Αργότερα, τα «τζίνι» της UEFA σκέφτηκαν να μετατρέψουν το Κύπελλο Πρωταθλητριών στο CHAMPIONS LEAGUE αυξάνοντας τις ομάδες ανάλογα με την θέση της χώρας τους στην βαθμολογία της. Έτσι, στη νέα αυτή διοργάνωση εκτός από την Πρωταθλήτρια μπορούσαν να μετέχουν η δεύτερη, η τρίτη και η τέταρτη ομάδα της βαθμολογίας των τεσσάρων πρώτων χωρών κ.ο.κ. μέχρι να συμπληρωθεί ο μαγικός αριθμός που απαιτείται για να παραχθεί ένα πλήθος αγώνων που θα γεμίσει το τηλεοπτικό πρόγραμμα. Τέλος, οι ίδιοι «φωστήρες» αποφάσισαν την κατάργηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων μέσω της ενσωμάτωσης τους στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Από το σημείο αυτό και μετά χάθηκε το «μέτρο» (αν υποθέσουμε ότι υπήρχε) στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της οποίας οι «φωστήρες» ψάχνουν συνεχώς τρόπους για να πάρουν όσα γίνεται περισσότερα από το ποδόσφαιρο (βλέπε εδώ). Ωστόσο, η μοιρασιά των εσόδων άφηνε τις «μεγάλες» ομάδες παραπονεμένες. Γιατί, όντας το «πετράδι του στέμματος» της διοργάνωσης έπρεπε να ξοδεύουν πολλά λεφτά και για ν’ αγοράζουν παίκτες και για να τους πληρώνουν πλουσιοπάροχα. Ειδικά, οι Ισπανικές και Αγγλικές ομάδες πλήρωναν και πληρώνουν υπέρογκα ποσά. Ίσως αυτός να είναι ένας τρόπος εκτός από το ν’ αποθαρρύνουν τις μικρότερης οικονομικής δυνατότητας ομάδες να συντηρούν και την φήμη της «μεγάλης» ομάδας.

Βέβαια, στις μέρες μας υπάρχουν τουλάχιστον δύο κριτήρια που πρέπει να εκπληρεί μια «μεγάλη» ομάδα. Το ένα είναι οι τίτλοι. Το δεύτερο είναι το πλήθος των οπαδών (παγκοσμίως) το οποίο δίνει και το «εμπορικό μέγεθος» της ομάδας που είναι η βάση του marketing. Με τον τρόπο αυτό και εξαιτίας των προηγουμένων δημιουργήθηκε μια σχέση εξάρτησης μεταξύ της UEFA και των «μεγάλων» ομάδων. Η UEFA έβαζε το «κύρος» και την διοργάνωση και οι ομάδες το εμπορικό προϊόν. Στην βάση αυτού του σχήματος βρίσκονται οι παίκτες (χωρίς τους οποίους δεν υπάρχει άθλημα) και οι οπαδοί-φίλαθλοι προς τέρψη τω οποίων (και για την οικονομική τους εκμετάλλευση) γίνονται όλα αυτά.

Εκ πρώτης όψεως η σχέση είναι «συμβιωτική» και ως τέτοια τόσο η UEFA όσο και οι «μεγάλες» ομάδες έχουν κοινά συμφέροντα. Αυτό, όμως, κάθε άλλο παρά σημαίνει ότι είναι και δίκαιη. Τουλάχιστον αυτό θεωρούν οι «μεγάλες» ομάδες και για τον λόγο αυτό με χρηματοδότηση made in USA έστησαν την EFL. Για να στηθεί το όλο εγχείρημα απαιτούνταν η σύμπραξη μιας μεγάλης χρηματο-οικονομικής εταιρείας όπως η J.P. MORGAN.

Αυτή κάνοντας τις μετρήσεις της («έρευνα αγοράς») και μια σειρά επαφών κατέληξε να προσφέρει σε καθεμιά από τις «μεγάλες» ομάδες από 400 εκ. Ευρώ. Προφανώς, το δέλεαρ τόσο για τις Διοικήσεις όσο και για τους Ιδιοκτήτες ήταν τεράστιο αφού μόνο με τη συμμετοχή μιας χρονιάς εξασφάλιζαν ένα τεράστιο σε σχέση με τα 80 εκ. που παίρνει ο νικητής του CL με το οποίο μπορούσαν να ξεχρεώσουν μια σειρά Χρεών τους. Επιπλέον, τώρα οι «μεγάλες» ομάδες ένοιωθαν ότι επιτέλους έπαιρναν την κατάσταση στα χέρια τους (όπως στις «λαϊκές των παραγωγών χωρίς μεσάζοντες») αναλαμβάνοντας οι ίδιες την διοργάνωση που μέχρι τώρα ήλεγχε η UEFA.

Δυστυχώς, τόσο η J.P. MORGAN όσο και οι 12 «μεγάλες» ομάδες που είχαν στήσει το EFL, ξέχασαν ή αγνοούσαν την κβαντομηχανική και όσα μας διδάσκει το παράδοξο της «γάτας του Σρέντιγκερ». Με βάση την κβαντομηχανική όταν παρατηρούμε ένα σωματίδιο δεν γνωρίζουμε την ακριβή του κατάσταση παρά μόνο την ίδια τη στιγμή της παρατήρησης. Τότε ακριβώς εξαιτίας της παρατήρησης μας (η οποία επηρεάζει άμεσα την κατάσταση του σωματιδίου) λαμβάνουμε το ένα από τα δύο πιθανά αποτελέσματα. Έτσι, μέχρι τη στιγμή της παρατήρησης στο σωματίδιο υπάρχουν ταυτόχρονα και τα δύο ενδεχόμενα αποτελέσματα. Μπορεί η J.P. MORGAN να έκανε την «έρευνα αγοράς» της, αλλά προφανώς αγνόησε την πιθανότητα οι μετρήσεις της να καταρρεύσουν εξαιτίας της αντίδρασης των οπαδών των ομάδων.

Οι οπαδοί, όπως σημείωσα παραπάνω είναι αυτοί για τους οποίους υποτίθεται ότι γίνονται όλα αυτά. Είναι αυτοί που πάνε στο γήπεδο, αγοράζουν τα προϊόντα με το σήμα της ομάδας, πληρώνουν συνδρομές στις συνδρομητικές πλατφόρμες για να βλέπουν την ομάδα τους, είναι οι αποδέκτες των διαφημίσεων των χορηγών και γενικά αποτελούν με όποιον τρόπο και να το εξετάσει κανείς το αντικείμενο της οικονομικής εκμετάλλευσης. Το σχέδιο της J.P. MORGAN δεν ήθελε να λάβει υπόψη την πιθανότητα οι οπαδοί να «σηκώσουν κεφάλι» και να μην αποδεχτούν ως «τετελεσμένη» την απόφαση των ιδιοκτητών των ομάδων τους. Για τον οπαδό πέρα από τη συμμετοχή της ομάδας του στην πλέον κορυφαία διοργάνωση έχει μεγάλη σημασία η κόντρα με τις υπόλοιπες ομάδες του Εθνικού Πρωταθλήματος. Αν αυτή μετά από μια τιμωρία όπως η αποβολή της ομάδας του από το Πρωτάθλημα αφαιρεθεί, τότε ο οπαδός μένει «μετέωρος».

Από την άλλη η αντίδραση των οπαδών των ιδρυτών της EFL είχε και «ταξικά» κίνητρα. Στο κάτω-κάτω η απόφαση για την ίδρυση της νέας λίγκας ήταν απόφαση πλουσίων που επιθυμούσαν να γίνουν ακόμη περισσότερο πλούσιοι. Ακόμα χειρότερα στην περίπτωση των Αγγλικών ομάδων έχουμε και Αμερικανούς ιδιοκτήτες. Γνωρίζουμε αφενός πως οι Αμερικανοί δεν κατανοούν την Ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική παράδοση και αφετέρου πως «ζυγίζουν» τα πάντα με το χρήμα. Προσπάθησαν να «πουλήσουν» μια αναβαθμισμένη έκδοση του CL στις Η.Π.Α. (γιατί πολύ απλά ακόμη ΔΕΝ μπορούν να το αντιγράψουν) και από την άλλη να βγάλουν τόσα λεφτά όσα οι ομάδες του ΝΒΑ και του «Αμερικάνικου Ποδοσφαίρου» (NFL). Ωστόσο, οι Η.Π.Α. είναι ένα ενιαίο κράτος σ’ αντίθεση με την Ευρώπη. Έτσι, ακόμη και αν από πληθυσμιακή άποψη είναι ισοδύναμα από πολιτισμική δεν έχει καμία σχέση το ένα με το άλλο.

Η αντίδραση των οπαδών άνοιξε νέα μέτωπα που σε κάποιες περιπτώσεις πλέον απαιτούν την αλλαγή ιδιοκτησίας ζητώντας από τους «Γιάνκηδες να πάνε σπίτι τους». Αυτή η αντίδραση έφερε στην επιφάνεια ένα κεφαλαιώδους σημασίας ζήτημα που όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές προσπαθούν να αποκρύψουν. Ένα ζήτημα που περιγράφει η ακόλουθη ανάρτηση:

«REDRISES

22:55

Είναι δυνατόν να κάνουν κουμάντο οι μάζες στις Εταιρίες ??? Σας άρεσε τους περισσότερους δηλαδή που η ΟΥΕΦΑ-ΦΙΦΑ έβαλε τους οπαδούς των ομάδων να τις εξαναγκάσουν σε αποχώρηση??? Ντροπή!!! Ντροπή!!!».

Επί της ουσίας ΔΕΝ έχει καμία σημασία αν αυτός που έγραψε τα παραπάνω τα εννοεί ή ειρωνεύεται. Και ΔΕΝ έχει καμία σημασία γιατί το ζήτημα είναι αν και πότε οι οπαδοί θα κατανοήσουν τον κομβικό ρόλο τους και θ’ αποδεχθούν την ευθύνη τους ν’ ασχοληθούν με την διοίκηση της ομάδας τους. Για να γίνει αυτό πρέπει να εκπροσωπηθούν στο Δ.Σ. της ομάδας-εταιρείας που αγαπούν. Αυτό φαίνεται πως το έχουν ήδη κατανοήσει οι οπαδοί της Νιούκαστλ οι οποίοι μαζεύουν λεφτά για ν’ αγοράσουν μετοχές της ομάδας. Με τον τρόπο αυτό θ’ ακούγεται η γνώμη τους για τον τρόπο διοίκησης της ομάδας-εταιρείας εγκαίρως και όχι «κατόπιν εορτής».

Επιπρόσθετα η ανάμειξη των οπαδών στην Διοίκηση και η μαζική συνεισφορά τους ακόμη και με μικροποσά θα δώσει οικονομική διέξοδο σε πολλές ομάδες που κάποια στιγμή είχαν την ατυχία να πέσουν στα χέρια funds που ανέλαβαν την χρηματοδότηση τους. Μια τέτοια ομάδα η οποία πλέον απειλείται με οικονομική καταστροφή και συνακόλουθα με εξαφάνιση σε μικρότερες κατηγορίες είναι η ομάδα της Μπορντώ. Το fund που την χρηματοδοτούσε ανακοίνωσε ότι «κλείνει την κάνουλα».

Και στο ζήτημα αυτό ισχύει το ρητό: «Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει 10 μέρες κοσκινίζει». Θα βρεθούν πολλοί που θα το δουν «ιδεολογικά» το πράγμα και θα ψελλίσουν δικαιολογίες σχετικά με τον ρόλο των οπαδών στις ομάδες τους. Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα οι οπαδοί οφείλουν με έμπρακτες αποδείξεις όπως η αγορά μετοχών (ατομικά και συλλογικά) να εκπροσωπηθούν (ατομικά και συλλογικά) στην Διοίκηση των ομάδων-εταιρειών που υποστηρίζουν. Οτιδήποτε άλλο αποτελεί υπεκφυγή. Μόνον αυτοί με την μαζική συμμετοχή τους στις Διοικήσεις θα μπορέσουν να πιέσουν και την UEFA ν’ αλλάξει ρότα.

Γιατί το μόνο σίγουρο από τη συγκεκριμένη κρίση είναι πως η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου «έχει χάσει τη μπάλα». Στην προσπάθεια της να κάνει τις Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις της ακόμη πιο εμπορικές ενισχύει με όποιο τρόπο μπορεί τις «μεγάλες» ομάδες έναντι των υπολοίπων. Ο καυγάς με τις 12 που ίδρυσαν το EFL δεν ήταν επί της ουσίας, αλλά για το «πάπλωμα». Στον βαθμό που μπορεί αθλητικά να τις εξαφανίσει από τον ποδοσφαιρικό χάρτη μέσω των αποβολών τους από τα Εθνικά Πρωταθλήματα και την απαγόρευση των ποδοσφαιριστών τους να μετάσχουν στις Εθνικές Ομάδες τους δεν υπήρχε περίπτωση να τις άφηνε να πάρουν από τα χέρια της τον έλεγχο του «ποδοσφαιρικού προϊόντος». Άνετα θα μπορούσε να ισχύει ο ισχυρισμός πως όλο αυτό ήταν μια «φαρσοκωμωδία» των 12 «μεγάλων» οι οποίοι έτσι πίεσαν την UEFA για περισσότερα λεφτά και γρηγορότερη εφαρμογή της νέας έκδοσης του CL.

Το εμπορικό ενδιαφέρον σε μια διοργάνωση το δίνουν τόσο οι «μεγάλες» ομάδες όσο και οι κατά καιρούς εκπλήξεις. Εκπλήξεις όπως η συμμετοχή της Λέστερ, αλλά και άλλων ομάδων που ξαφνικά βρίσκονται στους ομίλους και δεν γίνονται «σάκοι του μποξ» για τους ισχυρούς. Το εμπορικό ενδιαφέρον το αφαιρεί η μονότονη εναλλαγή συγκεκριμένων ομάδων στην κορυφή της Ευρώπης. Από την άλλη εκτός Ευρώπης ίσως να ενδιαφέρονται περισσότερο για τις «μεγάλες» ομάδες παρά για τις εκπλήξεις, αλλά ακόμη κι έτσι χωρίς τους «μικρούς» (για μέτρο σύγκρισης) ΔΕΝ υπάρχουν «μεγάλοι».

Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν υπάρχει τίποτα που να συμβαίνει παγκοσμίως και στο οποίο να μην εμπλέκεται η πατρίδα μας με κάποιον τρόπο. Το EFL δεν γινόταν να μην μας απασχολήσει και με την εύθυμη πλευρά του. Την εύθυμη πλευρά του η οποία σύμφωνα με τα Γαύρικα Μ.Μ.Εξημέρωσης/Εξαπάτησης αφορούσε την συμμετοχή της ομάδας τους στην θνησιγενή αυτή διοργάνωση. Διότι, οι «μεγάλοι» χρειάζονται για νομιμοποίηση και κάποιους «μικρο-μεσαίους» για να μπορούν να ισχυρίζονται ότι είναι «πολυ-συλλεκτικοί». Στο κάτω-κάτω στην Ελλάδα ο Γαύρος δεν είναι επί του παρόντος ο «απόλυτος κυρίαρχος»; Άρα, ποιος είναι καταλληλότερος να μας εκπροσωπήσει στην νέα «υπερ-διοργάνωση»; Το γεγονός, ότι αυτή η διοργάνωση στην οποία δυνητικά θα προσκαλούνταν να συμμετάσχει ο Γαύρος ΔΕΝ θα γίνει ποτέ μικρή μόνο σημασία έχει για την ερυθρόλευκη «πλύση εγκεφάλου» και προπαγάνδα.

Τώρα, αν όλη αυτή η φιλολογία σας θυμίζει κάτι από τον «αρχοντο-χωριάτη» του Μολιέρου αυτό προφανώς σημαίνει ότι ΔΕΝ ανήκετε στο 50% του πληθυσμού που με βάση τον αστικό μύθο είναι ερυθρόλευκων αισθημάτων.

28 Απρίλη 2021
«πουθενάδες».

Διαβάστηκε 265 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΤΟ EUROPEAN SUPER LEAGUE, ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ & ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ (ΚΑΙ Ο «ΑΡΧΟΝΤΟ-ΧΩΡΙΑΤΗΣ» ΓΑΥΡΟΣ)