Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΤΙ ΜΑΘΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ (Ο «ΦΑΣΙΣΜΟΣ» ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ, ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ, ΤΑ ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ Vs ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ & ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΤΙ ΜΑΘΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ
(Ο «ΦΑΣΙΣΜΟΣ» ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ, ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ, ΤΑ ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Vs ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ & ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ)

Η «Διαχείριση Κρίσεων» είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι κάθε δραστηριότητας. Παρά τη σημασία της η «Διαχείριση Κρίσεων» είναι ακόμη και σήμερα αρκετά παραγνωρισμένη, καθώς λανθασμένα δεν θεωρείται σημαντική για την παραγωγική διαδικασία μιας επιχείρησης ενώ η εφαρμογή των προληπτικών μέτρων και δράσεων που απαιτεί θεωρείται (κακώς) «ακριβή». Ως εκ τούτου οι ιδιώτες την αποφεύγουν «σαν τον Διάολο το λιβάνι» (εκτός και αν λόγω μεγέθους και τομέα δραστηριότητας τούς είναι απαραίτητη) ρίχνοντας στο Κράτος το βάρος και το κόστος της. πράγματι, το Κράτος εξ αιτίας ακριβώς του κεντρικού και γι’ αυτό σημαντικού του ρόλου οφείλει να έχει μια σειρά από υπηρεσίες με την ίδια ακριβώς αποστολή: την «Διαχείριση Κρίσεων».

Το γεγονός ότι τα σχέδια Διαχείρισης Κρίσεων πρέπει να υπάρχουν για όλους τους πιθανούς κινδύνους και για όλη την έκταση της Χώρας απαιτεί έναν αρχικό γεωγραφικό καταμερισμό αποτέλεσμα του οποίου είναι η κατά τόπους εκπόνηση και εφαρμογή των σχεδίων αυτών. Ωστόσο, πολλές φορές και δεδομένων των προβλημάτων απόδοσης της Δημόσιας Διοίκησης (π.χ. πολυνομία) και της κακώς εννοούμενης προσήλωσης στους τύπους αντί της ουσίας καθίσταται αναποτελεσματική τόσο η εκπόνηση όσο και η εφαρμογή τους με πιο εμφατικό παράδειγμα την καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι.

Τα σχέδια Διαχείρισης Κρίσεων αφορούν κινδύνους γνωστούς και πιθανούς. Για τους γνωστούς η εκ των υστέρων αξιολόγηση τόσο του κινδύνου και της κατάστασης που αυτός προκάλεσε όσο και της αντιμετώπισης τους είναι ικανή να μας διδάξει για το μέλλον. Για τους πιθανούς τα πράγματα διαφέρουν. Στην κατηγορία αυτή κατατάσσουμε κινδύνους που δεν τους έχουμε αντιμετωπίσει ως σήμερα. Ωστόσο, και γι’ αυτούς υπάρχει τρόπο αντίδρασης. Για παράδειγμα την δεκαετία του ’50 (και μέχρι την δεκαετία του ’70 )αρχίζουν να κυκλοφορούν φυλλάδια σχετικά με το πως μπορεί κάποιος να επιζήσει μιας ατομικής επίθεσης. Γίνεται προσπάθεια να δημιουργηθεί μια αποτελεσματική και κυρίως αυτόνομη ιεραρχική οργάνωση «Πολιτικής Άμυνας» της οποίας καθήκον θα ήταν η Διαχείριση της Κρίσης που θα προέκυπτε στα μετόπισθεν σε περίπτωση πολέμου.

Πολλές από τις αναγκαίες πληροφορίες για την εκπόνηση των σχεδίων Διαχείρισης Κρίσεων προήλθαν από τον ανήθικο και μυστικό πειραματισμό σε πολίτες. Έναν πειραματισμό ο οποίος χρονολογείται από το τέλος του Β’ Π.Π. και έλαβε χώρα και στις δύο υπερδυνάμεις της εποχής. Ο ανήθικος και μυστικός πειραματισμός των Η.Π.Α. και της Σοβιετικής Ένωσης στους πολίτες τους κρίθηκε αναγκαίος γιατί έπρεπε με κάποιο τρόπο να καταλάβουν την μακροχρόνια επίδραση ενός όπλου όπως η ατομική βόμβα προκειμένου να προφυλάξουν τον πληθυσμό τους από τις επιπτώσεις χρήσης της σε βάρος του.

Ωστόσο, ο πειραματισμός δεν έμεινε μόνο στα πυρηνικά και τις επιπτώσεις τους. Προχώρησε και στις ασθένειες και την μετάδοση τους (άρα και την δημιουργία «βιολογικών όπλων»). Αν σήμερα γνωρίζουμε πόσο γρήγορα διασπείρεται ένα παθογόνο που κάποιος «τρελός» θα έχει αφήσει στο κέντρο μιας πόλης είναι επειδή οι Αμερικανοί στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν είχαν κάνει το αντίστοιχο πείραμα. Η ιδέα ήταν απλή: θα απελευθέρωναν χρωματισμένα σωματίδια μιας υποτιθέμενα άκακης ουσίας και στη συνέχεια θα κατέγραφαν την εξάπλωση της σε συνδυασμό με τα μετεωρολογικά δεδομένα. Το πείραμα υποτίθεται ότι δεν θα προκαλούσε προβλήματα στην υγεία των πολιτών, ωστόσο αυτό αποδείχθηκε λάθος και εξ αιτίας του πειράματος υπήρξαν κάποιοι θάνατοι.

Προφανώς, από άποψη κόστους-ωφέλειας οι λίγοι αυτοί θάνατοι «άξιζαν» λόγω της εμπειρίας που αποκτήθηκε από το πείραμα αυτό. Ή μήπως όχι; Μπορεί να υπάρξει αποτελεσματικό σχέδιο Διαχείρισης Κρίσης χωρίς τον πειραματισμό πριν την εκδήλωση του κινδύνου; Ακόμα χειρότερα, πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι η Κρατική Μηχανή (η οποία μετά την εκδήλωση του κινδύνου θα βρίσκεται σε ψυχολογική και χρονική πίεση) αν δεν έχει προετοιμαστεί; Επιπλέον, πως θα προετοιμαστεί αν δεν έχει εκπαιδευτεί μέσω ανάλογων του κινδύνου σεναρίων; Και πως θα εκπονηθούν τα σενάρια αυτά χωρίς τις αναγκαίες πληροφορίες που μόνο πειραματικά μπορούν να συλλεχθούν;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα αφορά τόσο τους αριθμούς όσο και αφηρημένες έννοιες όπως τα «Ατομικά Δικαιώματα», το «Δημόσιο Συμφέρον» και το «πολιτικό κόστος». Επιπλέον, προϋποθέτει και την μεταξύ τους ιεράρχηση. Για παράδειγμα είναι τα «Ατομικά Δικαιώματα» υπέρτερα του «Δημοσίου Συμφέροντος»; Ακόμη περισσότερο μπορεί το «πολιτικό κόστος» να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από την υπεράσπιση ακόμα και «με το στανιό» τους «Δημοσίου Συμφέροντος»; Για ν’ απαντηθούν τα παραπάνω ερωτήματα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι το Κράτος είναι (σχεδόν) για όλους το ύστατο «καταφύγιο» και γι’ αυτό (σχεδόν) όλοι περιμένουν απ’ αυτό τα πάντα σε περίπτωση κρίσης. Στο κάτω-κάτω φόρους δεν του πληρώνουν;

Ο «ΦΑΣΙΣΜΟΣ» ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ.

Οι αριθμοί είναι ίσως το σημαντικότερο «εργαλείο» που έδωσαν οι Θεοί στον άνθρωπο. Ξεκινώντας από τους αριθμούς το πρώτο που θα έπρεπε να μας έρχεται στο νου είναι η ρήση του Γεώργιου Παπανδρέου ότι: «Οι αριθμοί ευημερούν οι άνθρωποι πένονται». Αν το δούμε από την άποψη του Πληθωρισμού είναι απολύτως σωστό: όσο μεγαλύτερος είναι ο «τιμάριθμος» τόσο φτωχότεροι γινόμαστε. Ωστόσο, οι αριθμοί είναι πάντα παρόντες και με μια ανεπιτήδευτη απάθεια μας «βγάζουν γλώσσα» συνεχώς. Γιατί οι αριθμοί δεν είναι το πρόβλημα∙ το πρόβλημα είναι η επιλογή και η μεταξύ τους συσχέτιση. Προφανώς, το σύνολο των ημερησίων κρουσμάτων ΔΕΝ θα έπρεπε να μας λέει τίποτα αν δεν συσχετισθεί με το σύνολο των ημερήσιων τεστ και αυτό πάλι ΔΕΝ θα έπρεπε να σημαίνει κάτι αν δεν συσχετισθεί με το σύνολο του πληθυσμού της περιοχής ελέγχου. Επιπλέον πληροφόρηση όπως το αν έχουν νοσήσει δεύτερη ή τρίτη φορά κάποιοι βοηθά (ή συσκοτίζει κατά περίπτωση) την ερμηνεία των δεδομένων.

«Δόξα τω Θεώ» οι αριθμοί στην κρίση του «κορονοϊού» ευημερούν. Ευημερούν, δε, τόσο που η ανάγνωση τους και μόνο επιβάλλει την συγκέντρωση της προσπάθειας της Κρατικής Μηχανής στην ενίσχυση του Δημόσιου Συστήματος Υγείας. Την ίδια στιγμή επιβάλλεται ν’ ακούμε τους «ειδικούς» και να πειθαρχούμε στις «εντολές» τους. Αυτό, όμως, σε καμία περίπτωση ΔΕΝ αφαιρεί από την Κυβέρνηση τον βραχνά του «πολιτικού κόστους». Κάθε απόφαση για περιοριστικά μέτρα είναι απολύτως και μόνον πολιτική, μιας και οι «ειδικοί» είναι «ανεύθυνοι» και «απαραβίαστοι» (όπως κάποτε ο Βασιλιάς) αφού δεν εκλέγονται (και γι’ αυτό δεν λογοδοτούν σε κανέναν).

Οι «ειδικοί» το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να εισηγηθούν και όχι ν’ αποφασίσουν. Το τελευταίο απαγορεύεται καθώς σε μια τέτοια περίπτωση θα είχαμε μια μη εγκεκριμένη μεταβίβαση εξουσίας (άρα και της αντίστοιχης ευθύνης). Αυτός, άλλωστε, ήταν και ο ρόλος των «ειδικών» στην Αθηναϊκή Εκκλησία του Δήμου. Τίποτα περισσότερο. Ειδικά, στο ζήτημα της «πανδημίας του κορονοϊού» οι αποφάσεις για τα περιοριστικά μέτρα σε σχέση με τις εισηγήσεις των «ειδικών» δείχνουν την διαφορετική αντίληψη ανάμεσα σ’ έναν γιατρό που προσπαθεί να μην κάνει τα πράγματα χειρότερα και στην επιθυμία όσων δεν νοσούν να πάρουν πίσω τον «έλεγχο» της ζωής τους. Οι εισηγήσεις των «ειδικών» βασίζονται μεν στις προβλέψεις στατιστικών μοντέλων, έρχονται δε σ’ αντίθεση με την ίδια την ζωή την οποία υποτίθεται ότι υπερασπίζονται. Βασίζονται, δηλαδή, στον «φασισμό» των αριθμών, η «ξύλινη γλώσσα» των οποίων υποτίθεται ότι τους δίνει αντικειμενικότητα.

Ο «φασισμός των αριθμών» αποδεικνύεται από το πως αυτοί κυβερνούν τη ζωή μας. Από τις διαπιστώσεις του Μάλθους για τον παγκόσμιο πληθυσμό, στην ίδρυση του πρώτου ασφαλιστικού ταμείου στην Αγγλία και την εκτίμηση κινδύνου των σύγχρονων ασφαλιστικών εταιρειών το κοινό τους υπόβαθρο είναι η στατιστική. Η στατιστική που αν και ως επιστήμη φαίνεται ουδέτερη, ωστόσο είναι αυτή που κάνει πλούσιους αυτούς που τζογάρουν στον θάνατο των άλλων. (Υπάρχει ειδική κατηγορία χρηματιστηριακών προϊόντων που «στοιχηματίζουν» στις ηλικίες και το πλήθος θανάτων των ασφαλισμένων των ασφαλιστικών εταιρειών).  

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ

Οι αριθμοί (όχι ότι χρειάζονταν) αποδεικνύουν ότι ο Κρατικός Τομέας της Υγείας (Κ.Τ.Υ.) είναι (όπως και άλλοι της Κρατικής Μηχανής) υποστελεχωμένος. Έχει, δηλαδή, λιγότερα άτομα απ’ όσα χρειάζεται. Ως ένα βαθμό αυτό είναι αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής η οποία συνεχώς πρέπει να περιορίζει τα Κρατικά Έξοδα. Στον βαθμό που ο Κ.Τ.Υ. αντιμετωπίζεται ως επιχείρηση είναι μια ζημιογόνα επιχείρηση. Και αυτό γιατί τα δημόσια νοσοκομεία χρεώνουν τα ασφαλιστικά ταμεία για τις υπηρεσίες τους για μια-δύο ολιγοήμερες νοσηλείες ποσά τα οποία αντιστοιχούν σε κρατήσεις μηνών (ή και ετών όταν πρόκειται για δύσκολες επεμβάσεις) των ασφαλισμένων τους. Έτσι τα ποσά που εισπράττει το Κράτος μέσω των ασφαλιστικών εισφορών για ιατρο-φαρμακευτική περίθαλψη τα πληρώνει στον εαυτό του (και σε πολλές περιπτώσεις βρίσκεται να του χρωστά κιόλας) όταν ο ασφαλισμένος (ή κάποιο «καλυπτόμενο μέλος») νοσηλευτεί. Το γεγονός ότι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο εισπράττονται ταμειακά δεν σημαίνει κάτι από τη στιγμή που το κόστος νοσηλείας ξεπεράσει τις αντίστοιχες συνολικές εισπράξεις ανά ασφαλισμένο.

Αν το Δημόσιο Σύστημα Υγείας λειτουργούσε στον βαθμό και με τον τρόπο που πρέπει τότε ο Ιδιωτικός Τομέας Υγείας (Ι.Τ.Υ.) δεν θα είχε το μέγεθος που έχει σήμερα. Από μια άποψη και με βάση την περιστολή των Εξόδων και την κατανομή των Εσόδων σε τομείς όπως η Άμυνα, η κατάσταση στην οποία βρίσκονται εδώ και δεκαετίες τα δημόσια νοσοκομεία είναι πολιτική επιλογή. Μια πολιτική επιλογή ωφέλιμη για την Εθνική Οικονομία αφού η μεγέθυνση του Α.Ε.Π. περνά μέσα από την πληρωμή δύο ή και τριών φορών μιας υπηρεσίας που δεν παρασχέθηκε ικανοποιητικά ή για την πληρωμή της ακριβότερα σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο. Ακόμη κι έτσι ο Ι.Τ.Υ. βασίζεται αποκλειστικά στην στατιστική. Ο Ι.Τ.Υ. έχει ως πελάτες είτε απευθείας τους πολίτες, είτε μέσω των ασφαλιστικών εταιρειών. Ακριβώς επειδή επιδιώκει το κέρδος στα «ψιλά γράμματα» των συμβολαίων αναφέρονται ως εξαιρέσεις των καλύψεων οι «πανδημίες» και ο «πόλεμος». Ως εκ τούτου το Κράτος είναι στον Τομέα της Υγείας το «τελευταίο καταφύγιο» σε «έκτακτες καταστάσεις» όπως η συγκεκριμένη.

Σε «έκτακτες καταστάσεις» ούτε το προσωπικό ούτε οι εγκαταστάσεις επαρκούν. Επιπλέον, πρακτικά για τις «έκτακτες καταστάσεις» δεν μπορεί να υπάρξει έγκυρη πρόβλεψη για τις ανάγκες που θα διαμορφωθούν. Γι’ αυτό και σε τέτοιες περιπτώσεις τα Κράτη προχωρούν σε «έκτακτες» πολεμικού τύπου λύσεις όπως π.χ. η Κίνα με το λυόμενο νοσοκομείο. Ακόμη και τότε τίθεται επιτακτικά το ζήτημα της επάρκειας του εξειδικευμένου προσωπικού. Η συγκεκριμένη κρίση εξελίσσεται αποκλειστικά σε υγειονομικό επίπεδο και γι’ αυτό η υλική και οικονομική ενίσχυση σε γιατρούς, νοσηλευτές και χρήματα μπορεί να γίνει χωρίς να υπάρχουν «δεύτερες σκέψεις». Στην περίπτωση ενός πολέμου κάτι ανάλογο θα είναι απλά αδύνατο. Σε κάθε περίπτωση η ενίσχυση σε πόρους (οικονομικούς και ανθρώπινους) και υλικό θέτει (ή θα έπρεπε να θέτει) ένα κεντρικό ζήτημα.

Το κεντρικό ζήτημα είναι ο τρόπος ζωής μας. Είτε ο κορονοϊός είναι ένας φυσικός ιός, είτε ένα βιολογικό όπλο έχουμε να κάνουμε με έναν ιό και όχι με ένα δηλητηριώδες αέριο που σκοτώνει αδιακρίτως όσους το εισπνεύσουν. Αυτό σημαίνει ότι η κατάσταση της υγείας καθενός μας παίζει τον κύριο ρόλο όσον αφορά τις πιθανότητες επιβίωσης μας. Ο τρόπος ζωής και οι συνθήκες διατροφής όπως και συνήθειες μας σε συνδυασμό με τυχόν γενετικά κληρονομούμενες παθήσεις κρίνουν αυτούς που θα επιβιώσουν απ’ αυτούς που θα πεθάνουν. Δεδομένου ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε την γενετική κληρονομιά μας το μόνο που απομένει είναι ν’ αλλάξουμε όσο γίνεται περισσότερο τις συνήθειες, την διατροφή και τον τρόπο ζωής μας ούτως ώστε συνολικά να έχουμε δυνατότερο οργανισμό και καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης.

Η σύγχρονη δυτική ιατρική είναι αποκλειστικά προσανατολισμένη στην φαρμακοθεραπεία σε αντίθεση με την Αρχαία Ελληνική Ιατρική που έβλεπε τον οργανισμό ως μια ολότητα η οποία έπρεπε να βρίσκεται σε αρμονία με την Φύση για να λειτουργεί σωστά. Ο άρρωστος που επισκεπτόταν το Ασκληπιείο της Επιδαύρου (κάτι σαν το σημερινό «Διαβαλκανικό») για να ιαθεί έπρεπε εκτός της αγωγής του να παρακολουθήσει και θεατρικές παραστάσεις. Οι Αρχαίοι γνώριζαν όσα οι σύγχρονοι πανεπιστήμονες ιατροί αγνοούν. Γνώριζαν ότι ο άνθρωπος είναι ένας κινούμενος ηλεκτροκινητήρας (γι’ αυτό στις περιπτώσεις ανακοπής κάνουμε ηλεκτροσόκ στην καρδιά). Ως αποτέλεσμα καθένας μας εκπέμπει τόσο ένα ηλεκτρικό όσο και ένα μαγνητικό πεδίο με ακτίνα από 1,5-2μ. Ανάλογα με την πνευματική μας κατάσταση ο εγκέφαλος εκπέμπει (για ποιόν άραγε;) κύματα, ενώ ο πλανήτης που πατάμε επικοινωνεί με όλα τα πλάσματα σε μια συγκεκριμένη συχνότητα (αντήχηση SCHUMANN) που αρχικά μέτρησε ο Τέσλα και η οποία σήμερα έχει μεγαλύτερη τιμή σε σχέση με το παρελθόν (βλέπε εδώ). Το συγκεκριμένο φαινόμενο ήταν ήδη γνωστό στους Αρχαίους Ινδούς. Ωστόσο, εμείς σήμερα επιμένουμε να χρησιμοποιούμε μόνο χημικές ουσίες για να γίνουμε καλά.

Όταν, δε, γίνουμε καλά και επιστρέψουμε σπίτι τις περισσότερες φορές συνεχίζουμε να δηλητηριαζόμαστε ακολουθώντας τις ίδιες ανθυγιεινές συνήθειες, την ίδια βλαβερή διατροφή και τον ίδιο ψυχοφθόρο τρόπο ζωής. Ωστόσο, όλα τα προηγούμενα όσο περισσότερο βλαβερά είναι τόσο μεγαλύτερο καλό κάνουν στο Α.Ε.Π. και τις επιχειρήσεις του Τομέα Υγείας (κυρίως του ιδιωτικού). Γιατί η επιβίωση μας πέρα από ένα ηλικιακό ορόσημο (λόγω των φαρμάκων) και παρά τις βλαβερές μας συνθήκες ζωής και διατροφής) συντηρεί ένα ολόκληρο σύστημα σταθερά προσανατολισμένο στην με κάθε όρους μακροημέρευση μας.

Διαγνωστικά κέντρα, νοσοκομεία, φαρμακεία, φαρμακευτικές εταιρείες, ασφαλιστικές εταιρείες, εταιρείες ιατρικού εξοπλισμού, κέντρα αποκατάστασης, κέντρα αισθητικής, διατροφολόγοι, οίκοι ευγηρίας είναι πλέον απολύτως απαραίτητα σ’ όλους μας σε κάποιο στάδιο της ζωής μας. Είτε για να μας κάνουν καλά, είτε για να μας περιθάλψουν όταν καταστούμε ανήμποροι να το κάνουμε χωρίς βοήθεια. Η «ανθρώπινη ζωή» δεν είναι πλέον όπως μας τριβελίζουν το μυαλό «αγαθό» με την Αρχαία έννοια (δηλαδή «καλό»), αλλά με την νεωτερική∙ έχει, δηλαδή, μεταβληθεί σε «οικονομικό αγαθό» (και γι’ αυτό αντικείμενο οικονομικής εκμετάλλευσης). Γι’ αυτό και είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε όσο γίνεται περισσότερο παρά και πέρα από το αντίστοιχο κόστος (προσωπικό, κοινωνικό, πλανητικό). Έχουμε εκπαιδευτεί να αρνούμαστε να πεθάνουμε όπως ακριβώς τα καρκινικά κύτταρα.

Κατά την διάρκεια του εγκλεισμού μας έτυχε να δω πολλές φορές μια διαφήμιση στο «Μακεδονία» η οποία πληροφορούσε πως σε πανευρωπαϊκό επίπεδο τα επόμενα χρόνια θα χρειαστούν κάτι παραπάνω από 50.000 διορισμοί γιατρών και νοσηλευτών με ειδίκευση τον διαβήτη. Τα σύγχρονα Κράτη δίνουν έναν διμέτωπο και αναποτελεσματικό αγώνα. Από τη μια εκπονούν προγράμματα που αποσκοπούν στην αλλαγή των συνηθειών και της διατροφής μας προκειμένου να μειωθεί το κόστος αποκατάστασης της υγείας μας και από την άλλη οφείλουν να μεγεθύνουν το Α.Ε.Π. στον σχηματισμό του οποίου η κακή υγεία των πολιτών ενός Κράτους κάνει καλό. Έτσι, Κράτη και πολίτες τρέχουν πίσω από τους στατιστικολόγους και τις ολοένα και πιο σκοτεινές προβλέψεις τους παρακαλώντας να αργεί ακόμα πολύ η δική τους ώρα. Για τα μεν Κράτη εκείνη η ώρα είναι η στιγμή της οικονομικής τους κατάρρευσης (λόγω της αύξησης των Εξόδων για ιατρο-φαρμακευτική περίθαλψη και την αντίστοιχη μείωση του Α.Ε.Π. εξαιτίας της εξόδου από την εργασία των ανίκανων πολιτών), για τους δε πολίτες η ώρα εκείνη αντιστοιχεί στον θάνατο καθενός τους.            

Τα σύγχρονα Κράτη απλώς και μόνον επειδή είναι «σύγχρονα» έχουν αποδεχτεί τον ρόλο του παρατηρητή και είτε δεν θέλουν είτε δεν μπορούν (είτε και τα δύο) να κάνουν κάτι για ν’ αλλάξουν την κατάσταση. Το μόνο που «μπορούν» να κάνουν είναι να ξοδεύουν (έστω και εκτάκτως) περισσότερα για την υγεία (δείχνοντας στους ψηφοφόρους πόσο νοιάζονται γι’ αυτούς) και να πληρώνουν τα πατενταρισμένα εμβόλια για να τους σώσουν. Το χειρότερο όμως με την «πανδημία του κορονοϊού» ήταν πως απέδειξε πως στις «έκτακτες καταστάσεις» κάθε Κράτος είναι μοναχό του και πως δεν πρέπει να περιμένει βοήθεια από κανέναν. Όπως λέει και το τραγούδι «γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μοναχοί».

ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ Vs ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ & ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ

Η απροθυμία να σκεφτούμε μια κατάσταση από το «μηδέν» αμφισβητώντας τα μέχρι τότε θέσφατα και κεκτημένα είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος αποτυχίας ακόμη και του καλύτερου και αρτιότερου σχεδίου Διαχείρισης Κρίσης. Η απροθυμία ως αντίδραση προκαλείται από την εκτίμηση του κόστους που θα προκαλέσει μια ενέργεια μας σε σχέση με τα οφέλη που θα προέκυπταν απ’ αυτή. Στην πράξη αυτή η απροθυμία καταλήγει να φέρει σε σύγκρουση τα «Ατομικά Δικαιώματα» με το «Δημόσιο Συμφέρον» φέρνοντας στο προσκήνιο το περίφημο «πολιτικό κόστος».

Πολλή συζήτηση γίνεται (και θα γίνει και μετά την επάνοδο στην «κανονικότητα») για την (μη) τήρηση των περιοριστικών μέτρων που κατά καιρούς αποφάσιζε η Κυβέρνηση. Είναι προφανές ότι τα μέτρα δεν εφαρμόστηκαν όπως έπρεπε όπως επίσης είναι ξεκάθαρο πως η αστυνόμευση από ένα σημείο και μετά χαλάρωσε γιατί αν εφαρμοζόταν σωστά θα οδηγούμαστε σε πρακτικές δυναμικής καταστολής. Είναι επίσης προφανές πως όσο λογικό φαίνεται πως «εστίες μετάδοσης του κορονοϊού» ήταν τα σούπερ μάρκετ, οι επιχειρήσεις που συνέχιζαν τη λειτουργία τους και τα Μ.Μ.Μ. (και γι’ αυτό και θα έπρεπε να κλείσουν όλα για ένα διάστημα) άλλο τόσο ηλίθιο στην πράξη είναι αυτό. Είναι ηλίθιο γιατί ακόμη και στις εξαιρετικά «έκτακτες καταστάσεις» δεν πρέπει και δεν μπορεί να σταματήσουν όλα. Αν όχι για ψυχολογικούς λόγους τουλάχιστον για πρακτικούς όπως η υποστήριξη όσων αγωνίζονται στην «πρώτη γραμμή» της Διαχείρισης της Κρίσης η καθημερινότητα . Είναι σαν να υποστηρίζει κανείς ότι οι Λονδρέζοι στον Β’ Π.Π. έπρεπε να μένουν μόνιμα στα καταφύγια όσο βομβαρδιζόταν η πόλη τους ούτως ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι απώλειες. Από εξελικτική άποψη το είδος μας κατέστη κυρίαρχο ακριβώς επειδή ρίσκαρε αγνοώντας τις απώλειες και όχι επειδή «έμενε ήσυχο» περιμένοντας να έρθει η δική του ώρα. Στα δικά τους μάτια η ίδια συμπεριφορά αν γίνεται σ’ ένα «Καπιταλιστικό Κράτος» γίνεται στον «βωμό του κέρδους», ενώ αν λάμβανε χώρα σ’ ένα «Σοσιαλιστικό Κράτος» τότε μπορεί να είναι και «πράξη αυτοθυσίας».

Πως, όμως, εφαρμόζει αποτελεσματικά μια Κυβέρνηση τα περιοριστικά μέτρα που λαμβάνει για την προστασία των πολιτών της;

Η μόνη απάντηση είναι με αντι-δημοκρατικές και αντι-δημοφιλείς πρακτικές. Πρώτη κατά σειρά ενέργεια η κήρυξη «στρατιωτικού νόμου» με την απαραίτητη αναστολή άρθρων του Συντάγματος. Στη συνέχεια έλεγχος της κίνησης με μπλόκα σε δρόμους. Στα μπλόκα (για να μη μπαίνουν κάποιοι σε πειρασμό) συμμετέχει εκτός της Αστυνομίας και ο Στρατός ο οποίος σε συνεργασία με το Ε.Κ.Α.Β. αναλαμβάνει μέσω των εργαστηρίων και νοσοκομείων του την υποστήριξη του Ε.Σ.Υ. Αναλαμβάνει επίσης και την κατασκευή (αν κριθεί απαραίτητο) λυόμενων νοσοκομείων. Σε τοπικό επίπεδο και ειδικά όπου υπάρχουν «δομές λαθρομεταναστών/προσφύγων» οι στρατιωτικές μονάδες αναλαμβάνουν την φρούρηση τους και την απόλυτη απαγόρευση εξόδου από αυτές.

Είναι προφανές ότι όλα τα παραπάνω αφορούν την εγκαθίδρυση μιας έστω και πρόσκαιρης δικτατορίας διόλου επιθυμητής εξαιτίας του «πολιτικού κόστους» της. Η κατάργηση έστω και για λίγο των «Ατομικών Δικαιωμάτων» προς όφελος του «Δημοσίου Συμφέροντος» θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από τους ίδιους που σήμερα μέμφονται την Κυβέρνηση για αναποτελεσματικότητα. Ωστόσο, τα «Ατομικά Δικαιώματα» έχουν ΗΔΗ καταργηθεί όπως θα δείξω στη συνέχεια.

Οι κυβερνήσεις ανά την Ευρώπη μας διαβεβαιώνουν ότι ο εμβολιασμός για τον κορονοϊό ΔΕΝ θα είναι υποχρεωτικός. Άρα, έχουμε το «Ατομικό Δικαίωμα» να μην εμβολιαστούμε. Αν το σκεφτούμε καλύτερα θα δούμε ότι αυτό είναι ΨΕΜΑ. Όχι, μόνο γιατί εκτός των τελευταίων ετών ο υποχρεωτικός εμβολιασμός στην παιδική μας ηλικία ήταν κάτι το αυτονόητο (τόσο που η εκρίζωση ορισμένων ασθενειών οδήγησε στην νέα μόδα της άρνησης του εμβολιασμού) όσο και γιατί από δω και πέρα ο μη εμβολιασμός θα δημιουργήσει μια νέα κατηγορία ατομικής διάκρισης. Η αξία του εμβολιασμού αποδεικνύεται από την αναβίωση στην Δύση ασθενειών που φέρνουν μαζί τους οι λαθρομετανάστες/πρόσφυγες οι οποίοι δεν είναι εμβολιασμένοι γι’ αυτές. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να τους κρατήσει κι άλλο στο περιθώριο για το οποίο τους προόριζαν (ως φθηνό εργατικό δυναμικό και ευκαιρία πλουτισμού από τα σχετικά γι’ αυτούς προγράμματα) αυτοί που υποτίθεται ότι από «ανθρωπισμό» νοιάζονται για την τύχη τους.      

Ένα ζήτημα είναι αυτό του εμβολιασμού γενικά και ένα άλλο τελείως διαφορετικό είναι αυτό του εμβολιασμού για τον «κορονοϊό» καθώς και η επιλογή του εμβολίου. Ειδικά για το δεύτερο πολλά μπορούν να γραφτούν και να ειπωθούν. Το κυριότερο είναι πως αυτού του τύπου οι ιοί έχουν από καιρό μπει στο στόχαστρο των φαρμακευτικών, οι οποίες είχαν από χρόνια πατεντάρει διαγνωστικά τεστ και εμβόλια καθεμιά για λογαριασμό της. Πέρα και μακριά από τις «θεωρίες συνωμοσίας» το μη υποχρεωτικό του εμβολιασμού έχει ήδη καταρριφθεί. Η πραγματικότητα έχει γελοιοποιήσει (και θα συνεχίσει να γελοιοποιεί) όσους υποστήριζαν πως τα «πιστοποιητικά εμβολιασμού» δεν θα επιβληθούν.

Παρά τη θεωρητική διαβεβαίωση ότι ο εμβολιασμός δεν θα είναι υποχρεωτικός είναι απολύτως σίγουρο πως έστω και για μια περίοδο όσοι δεν εμβολιαστούν δεν θα μπορούν να πηγαίνουν σε δημόσια θεάματα και να ταξιδεύουν ειδικά στο εξωτερικό αφού τίποτα δεν περιορίζει την χώρα προορισμού να ζητά «πιστοποιητικό εμβολιασμού» (ειδικά αν έχει πληγεί πολύ από τον «κορονοϊό»). Επίσης, κάποιοι και ειδικά όσοι εργάζονται στον Τομέα Υγείας και τους παρεμφερείς μ’ αυτόν τομείς ενδέχεται να χάσουν τις δουλειές τους. Πολύ πρόσφατα επικυρώθηκε από Ιταλικό δικαστήριο η νομιμότητα απόλυσης εργαζομένου που αρνήθηκε να εμβολιστεί. Ο εν λόγω εργαζόμενος απασχολούνταν σε γηροκομείο (έναν χώρο στον οποίο ο «κορονοϊός» έχει κάνει μεγάλη θραύση). Από μια άποψη ο εργοδότης ΔΕΝ είχε άλλη επιλογή από την απόλυση του.

Φανταστείτε να έχετε εν ζωή τους γέροντες γονείς σας, τους οποίους εξαιτίας της εργασίας και των οικογενειακών σας υποχρεώσεων δεν μπορείτε να φροντίζετε οι ίδιοι. Αναθέτετε, λοιπόν, την φροντίδα τους σ’ έναν «οίκο ευγηρίας» το κόστος του οποίου πληρώνετε από τις συντάξεις τους (το υπόλοιπο μέρος το χρησιμοποιείτε για να καλύψετε ανάγκες σας). Εκτός της οικονομικής σημασίας τους για εσάς οι γονείς σας έχουν θετική ψυχολογική επίδραση τόσο σ’ εσάς όσο και στα παιδιά σας. Περιμένετε από τον ιδιοκτήτη του «οίκου ευγηρίας» να κάνει ότι είναι δυνατόν για να ζήσουν οι γέροντες γονείς σας όσο γίνεται περισσότερο και με όση γίνεται περισσότερη άνεση.

Ποια θα είναι η αντίδραση σας αν ένα πρωί σας πληροφορούσαν ότι οι γονείς σας πέθαναν εξαιτίας του «κορονοϊού» και αμέσως μετά μαθαίνατε για την ύπαρξη ενός εργαζόμενου -ο οποίος αν και μπορούσε- ωστόσο ΔΕΝ εμβολιάστηκε επικαλούμενος τα «Ατομικά Δικαιώματα» του; Δεν θα νιώθατε τόσο εξαιτίας της ψυχολογικής όσο και της οικονομικής ζημιάς που υποστήκατε υποχρεωμένοι να μηνύσετε τον ιδιοκτήτη του «οίκου ευγηρίας» και να του ζητήσετε και χρηματική αποζημίωση;

Έτσι, μόνη η πιθανότητα να καταστραφεί η επιχείρηση του από μια τέτοια πιθανή εξέλιξη οδηγεί τον ιδιοκτήτη του «οίκου ευγηρίας» στην απόλυση χωρίς δεύτερη σκέψη του εργαζόμενου που αρνήθηκε τον εμβολιασμό. Το επόμενο διάστημα είναι αναμενόμενο να δούμε το «πιστοποιητικό εμβολιασμού» ως προϋπόθεση είτε για πρόσληψη σε κάποιες επιχειρήσεις είτε για τη συμμετοχή σε δραστηριότητες. Φανταστείτε έναν που παρουσιάζεται στον Στρατό για να υπηρετήσει και μετά τις ιατρικές εξετάσεις του ζητούν να εμβολιστεί αλλιώς θα κηρυχτεί «ανυπότακτος» από το Στρατοδικείο μ’ ότι αυτό συνεπάγεται σ’ ατομικό επίπεδο.

Έτσι θα έρθει πάλι στο προσκήνιο (και τούτη τη φορά πιεστικά) το ζήτημα της οριοθέτησης των «Ατομικών Δικαιωμάτων» σε αντιδιαστολή με το «Δημόσιο Συμφέρον». Και τούτη τη φορά η σύγκρουση θα είναι τόσο ισχυρότερη όσο ατομιστές έχουμε γίνει τα τελευταία χρόνια βάζοντας πριν και πάνω απ’ όλους τον εαυτό μας απαιτώντας ταυτόχρονα από τους υπόλοιπους να σεβαστούν την επιλογή μας αυτή.             

10 Απρίλη 2021
«πουθενάς 1».

Διαβάστηκε 192 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΤΙ ΜΑΘΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ (Ο «ΦΑΣΙΣΜΟΣ» ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ, ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ, ΤΑ ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ Vs ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ & ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ)