Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

Η ΕΥΡΩΛΙΓΚΑ, ΤΟ SALARY CAP ΤΟΥ NBA ΚΑΙ Ο ΤΟΛΗΣ ΛΕΟΥΣΗΣ ΣΕ ΣΥΓΧΥΣΗ (ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ Ν’ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΛΕΞΙΚΟ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η ΕΥΡΩΛΙΓΚΑ, ΤΟ SALARY CAP ΤΟΥ NBA ΚΑΙ Ο ΤΟΛΗΣ ΛΕΟΥΣΗΣ ΣΕ ΣΥΓΧΥΣΗ
(ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ Ν’ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΛΕΞΙΚΟ)

Είναι μεγάλο κρίμα όταν μια κατά τ’ άλλα αξιόλογη προσπάθεια πάει στον «βρόντο». Ειδικά όταν αυτός που την έκανε είχε πολύ καλές προθέσεις. Μια τέτοια περίπτωση είναι αυτό το δημοσίευμα του Τόλη Λεούση στο www.to10.gr. Για να φανεί πόσο στον «βρόντο» πήγε το μεγαλύτερο μέρος της προσπάθειας ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Το πρώτο και σημαντικότερο είναι η είδηση ότι η Ευρωλίγκα σκοπεύει (σκέφτεται) να θεσπίσει αντίστοιχο με του ΝΒΑ salary cap. Ωστόσο, κάτι τέτοιο ΔΕΝ είναι απαραίτητο δεδομένου ότι η Ευρωλίγκα εφαρμόζει ήδη το FFP. Έτσι κι αλλιώς και τα δύο συστήματα έχουν την ίδια αποστολή: την ενίσχυση του ανταγωνισμού. Τότε γιατί όλη αυτή η συζήτηση;

Αν το ψάξετε λίγο θα δείτε πως το salary cap είναι καθαρά μια Αμερικάνικη εφεύρεση που χρησιμοποιείται με διαφοροποιήσεις σχεδόν σ’ όλα τα αθλήματα (προκειμένου να έχουν ενδιαφέρον. Ωστόσο, ΔΕΝ είναι όλα τα salary cap ίδια. Αυτό του ΝΒΑ είναι πιο ελαστικό επειδή αφήνει περισσότερα πορτο-παράθυρα για όσους μπορούν να πληρώσουν. Το γιατί προκύπτει σε κάποιο βαθμό από το δημοσίευμα του Τόλη. Δεν θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι στην Ευρωλίγκα ψάχνουν έναν τρόπο για να καταργήσουν το πιο «στενό» (δεσμευτικό) FFP ωφελώντας έτσι τις πιο πλούσιες ομάδες.

Στο σημείο αυτό σημειώνω ότι το κείμενο του Λεούση έχει ένα σοβαρό λάθος. Ένα λάθος που επί της ουσίας είναι απαράδεκτο καθώς οδηγεί από την αρχή σε λάθος συμπέρασμα. Για να γίνει αυτό πιο φανερό σας δίνω την περιγραφή στ’ Αγγλικά του salary cap του ΝΒΑ (βλέπε εδώ). Από το Αγγλικό κείμενο αντιγράφω το πιο σημαντικό κομμάτι:

Each year, the salary cap is derived from basketball-related income, or BRI. This includes revenue from tickets, broadcast rights, merchandise and concession sales, team sponsorship and promotions, championship parades and several dozen other things. Under the current Collective Bargaining Agreement (CBA), the players get between 49 and 51 percent of the BRI.

Οι δύο λέξεις κλειδιά στο Αγγλικό κείμενο (τις οποίες δεν κατανοεί και γι’ αυτό κάνει λάθος ο Λεούσης) είναι: income & revenue.

Ο όρος income είναι γενικότερος του revenue. Income σημαίνει εισόδημα και revenue σημαίνει έσοδο. Πουθενά στο Αγγλικό κείμενο ΔΕΝ υπάρχει ο όρος profit που θα μεταφραζόταν κέρδος.

Ωστόσο, ο Λεούσης τον αναφέρει δύο φορές στ’ αποσπάσματα που ακολουθούν:

  • Τα σάλαρι καπ υπολογίζονται από τη διαίρεση των συνολικών κερδών, που έχουν και οι 30 ομάδες του ΝΒΑ, από εισιτήρια και λοιπά εξωαγωνιστικά έσοδα, πλην των διαφημιστικών δικαιωμάτων. Το ποσό αυτό ισχύει για όλες τις ομάδες, ανεξαιρέτως των κερδών που έχει η καθεμία. Άρα στην ουσία δίχως να μετρούν ποιος φέρνει τα περισσότερα, βάζουν τα έσοδα σε ένα κοινό ταμείο και προκύπτει το εύρος των εξόδων.

Από το παραπάνω πρώτο απόσπασμα προκύπτει μια αρχική σύγχυση που φαίνεται να αίρεται με βάση την τελευταία φράση, στην οποία σωστά σημειώνει ότι πρόκειται για έσοδα και όχι κέρδη. Ωστόσο, η χαρά μας ότι ο Λεούσης το έχει καταλάβει σωστά εξανεμίζεται διαβάζοντας το δεύτερο απόσπασμα:

  • Στο ΝΒΑ διαιρούν τα κέρδη και προκύπτει το σάλαρι καπ. Αν γίνει το αντίστοιχο στην Ευρωλίγκα θα έχουμε… συνολική απαγόρευση μεταγραφών. Για ποια κέρδη μιλάμε; Ποιο από τα κλαμπ εμφανίζει κέρδη, τα οποία θα… μοιράσουμε; Άρα, πώς θα υπάρξει συντελεστής, όταν δεν έχουμε αριθμητική πράξη;

Δυστυχώς, η σύγχυση του Τόλη ΔΕΝ αφορά μόνο στις έννοιες: εισόδημα, έσοδο και κέρδος. Είναι ακόμη βαθύτερη, σημάδι επιφανειακής γνώσης του salary cap. Διαβάζοντας το Αγγλικό κείμενο θα δούμε ότι ένα ποσοστό με ελάχιστο το 49% και μέγιστο το 51% μπορεί να ξοδευτεί για τις αμοιβές των παικτών. Ότι ακριβώς και στο FFP. Συνεπώς το salary cap ΔΕΝ χρειάζεται εκτός και αν μέσω της αντιγραφής αυτής της πρακτικής του ΝΒΑ σκοπεύει η Ευρωλίγκα να χαλαρώσει τα οικονομικά δεσμά του FFP.

Σε κάθε περίπτωση η σωστή εφαρμογή στην Ευρωλίγκα του salary cap (όπως και του FFP) προσκρούει σε κάποια ζητήματα κάποια από τα οποία αναφέρει ο Τόλης στο κείμενο του. Για παράδειγμα χρειάζεται για τον υπολογισμό των διαθέσιμων εξόδων της επόμενης χρονιάς να προσδιορίσουμε μόνο τα έσοδα από την Ευρωλίγκα αφαιρώντας αυτά των εθνικών τους πρωταθλημάτων. Αλλά έτσι οι «πλούσιοι» της Ευρωλίγκας θα γίνουν πλουσιότερο και η διαφορά με τις «φτωχότερες» ομάδες θα μεγαλώσει. Στο σημείο αυτό θα επανέλθω σε λίγο…

Αυτό που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι το salary cap είναι μια μεγάλη απάτη. Γιατί στον υπολογισμό του συνυπολογίζονται τα έσοδα όλων των ομάδων και έτσι προκύπτει ο μέσος όρος. Ένας μέσος όρος ο οποίος ανεβαίνει πολύ όταν συνυπολογίζονται τα έσοδα των πλουσιότερων και των φτωχότερων ομάδων. Με τον τρόπο αυτό οι φτωχότερες ομάδες έχουν το δικαίωμα (χωρίς να έχουν τα μετρητά) να ξοδέψουν περισσότερα ελπίζοντας έτσι ν’ αυξήσουν την επόμενη χρονιά τα έσοδα τους(;). Πως όμως μπορεί να βγει ένας «λειτουργικός μέσος όρος» για όλες τις ομάδες κάποιες από τις οποίες εδρεύουν στην Ν. Υόρκη, το Λος Άντζελες και το Σόλτ Λέικ; Πόσο «ίσες ευκαιρίες» έχουν στην πράξη οι ομάδες του ΝΒΑ; Συνεπώς, επί της ουσίας το salary cap του ΝΒΑ από μόνο του καταδικάζει κάποιες ομάδες σε εσαεί «κομπάρσους». Γιατί, μια ομάδα που δεν έχει μεγάλα έσοδα και θεωρητικά μπορεί να ξοδέψει μέχρι το όριο του salary cap θα πρέπει να δανειστεί. Και πως θα ξεπληρώσει τα δανεικά αν δεν μειώσει τα έξοδα (άρα και την ανταγωνιστικότητα της) ή δεν αυξήσει τα έσοδα της;    

Οι τρείς τελευταίες παράγραφοι του κειμένου δείχνουν την παντελή άγνοια της Οικονομικής Ιστορίας. Γιατί αν ο Λεούσης γνώριζε κάτι από την Οικονομική Ιστορία ΔΕΝ θα έγραφε αυτά που έγραψε.

  • Δεν είναι κακή η ιδέα ενός… πλαφόν, που και πάλι πηγαίνει κόντρα στην ελεύθερη οικονομία. Ποιος θα απαγορεύσει στον Βατούτιν, ή στον Αρμάνι, να ξοδέψουν όσα αντέχει η τσέπη τους, όσα κάνουν κέφι; Ουδέποτε υπήρξε τέτοια σκέψη και γέρικα σκυλιά δύσκολα μαθαίνουν νέα κόλπα.

Στην πρώτη ξεκινά ότι δεν είναι κακή ιδέα ένα πλαφόν (που ήδη υπάρχει ως FFP). Αμέσως μετά αναρωτιέται ποιος θα απαγορεύσει σ’ έναν ιδιοκτήτη να ξοδεύει όσα του «κάνει κέφι». Η απάντηση είναι απλή: το ίδιο το συμφέρον της Οικονομίας θα απαγορεύσει σ’ ένα ιδιοκτήτη να ξοδεύει όσα του «κάνει κέφι». Στο σημείο αυτό υπάρχει μια παρανόηση. Το «ξοδεύω» για τον «απλό κόσμο» είναι συνώνυμο του «πληρώνω». Ωστόσο, καμία εταιρεία ΔΕΝ προ-πληρώνει (εξοφλά) την ετήσια αμοιβή ενός εργαζόμενου. Γι’ αυτό υπογράφει μαζί του ένα συμβόλαιο με το οποίο υπόσχεται να τον πληρώσει μ’ έναν ορισμένο τρόπο. αυτό, κάθε άλλο ΔΕΝ σημαίνει ότι ο εργαζόμενος τελικά θα πληρωθεί.

Στην πράξη ακόμα και με την εφαρμογή του salary cap (ή του FFP) τίποτα δεν εξασφαλίζει ότι τα συμβόλαια που εντός των ορίων του υπογράφουν οι Βατούτιν και Αρμάνι ότι θα εξοφληθούν στην ώρα τους. Στο κάτω-κάτω όλα τα προηγούμενα αφορούν προβλέψεις και αριθμούς και στην πραγματικότητα υπάρχουν τόσα απρόβλεπτα όπως ο κοροναϊός.

  • Σημειώστε και το σημαντικότερο: Σχεδόν κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν κερδίζει, όταν υπάρχει σάλαρι καπ. Όλο το οικονομικό σύστημα, που κινείται γύρω από την Ευρωλίγκα, στηρίζεται στην ελεύθερη οικονομία, στους νόμους της αγοράς και της ζήτησης. Όταν βάλεις ταβάνι χάνουν οι παίκτες, οι προπονητές, οι μάνατζερ. Ακόμα κι οι πρόεδροι, που θέλουν δια των χρημάτων να κερδίσουν μια θέση στην ιστορία και στην καρδιά του κόσμου.

Στην δεύτερη παράγραφο πραγματικά τα «κάνει μαντάρα». Η ύπαρξη «στενών» συστημάτων όπως το FFP (ή το salary cap των άλλων αθλημάτων στις Η.Π.Α.) είναι προς όφελος όλης της οικονομίας και μάλιστα των πιο φτωχών ομάδων. Είναι προς όφελος γιατί εμποδίζει την μονοπώληση του τίτλου από τις πιο πλούσιες ομάδες. Γιατί αν δεν υπάρχουν τέτοια συστήματα οι ομάδες των Αφων Αγγελόπουλων και Γιαννακόπουλου ΔΕΝ έχουν καμία ελπίδα να σηκώσουν πάλι την κούπα της Ευρωλίγκας. Άλλο «ελεύθερη» και άλλο ασύδοτη οικονομία. Θα το καταλάβαινε αν γνώριζε την Οικονομική Ιστορία ή αν παρατηρούσε τι συμβαίνει τις τελευταίες δεκαετίες στη Χώρα μας. Θα του συνιστούσα το βιβλίο «ΟΙΚΟΝΟΜΙΞ, πως τρέχει (και πως σέρνεται) η Οικονομία». Αν και το βιβλίο διαβάζεται γρήγορα και εύκολα θα τον προέτρεπα να διαβάσει με προσοχή το 3ο κεφάλαιο όπου αναπτύσσονται όλα τα προβλήματα που προκάλεσαν στην Κοινωνία και την Οικονομία τα «τράστ» και τα ολιγοπώλια-μονοπώλια.

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν η αναφορά «στους Προέδρους (διάβαζε «Ιδιοκτήτες») που δια των χρημάτων θέλουν να κερδίσουν μια θέση στην ιστορία και στην καρδιά του κόσμου.». Προσωπικά ΔΕΝ έχω κανένα πρόβλημα όσο αυτοί οι «Πρόεδροι» ΔΕΝ αφήνουν Χρέη. Εντελώς προβοκατόρικα ρωτώ:

Ο Πρόεδρος/Ιδιοκτήτης του ποδοσφαιρικού Γαύρου κος Σωκράτης Κόκκαλης ο οποίος όταν παρέδωσε στον Μαρινάκη άφησε και 60 εκ. Χρέη κέρδισε τελικά την θέση του στην ιστορία και στο κόσμο της ομάδας; Και πριν βιαστεί να απαντήσει να θυμάται πως Χρέη είναι Έξοδα που ΔΕΝ έχουν πληρωθεί/εξοφληθεί. Τα περισσότερα από τα 60 εκ. θα έπρεπε να είναι πληρωμένα.

Επίσης, όπως αποδεικνύουν και μια σειρά από περιπτώσεις είναι άλλο πράγμα να υπογράφεις ένα μεγάλο συμβόλαιο και άλλο να το πληρώνεσαι (οπότε μόνον τότε είχε αξία η υπογραφή του). Σε αντίθετη περίπτωση (όταν δεν το πληρώνεσαι) βάζεις και από τη τσέπη σου για τα δικαστικά έξοδα.

  • Δεν είμαστε αρνητικοί, το αντίθετο. Θα είχε ενδιαφέρον, θα έβαζε ένα φρένο στην αλόγιστη δαπάνη, αν κι η αλήθεια είναι πως η αυτορρύθμιση είναι κανόνας της αγοράς.

Η τελευταία παράγραφος είναι και η πιο αμφιλεγόμενη και από μια άποψη καλύτερα να την παρέλειπε. Θυμάστε ότι στην πρώτη από τις τρείς παραγράφους έγραφε πως δεν είναι κακή η ιδέα ενός salary cap. Ωστόσο, στην επόμενη επιχειρηματολόγησε για το αντίθετο. Στην τελευταία μας αποτελειώνει γράφοντας πως (τελικά) ΔΕΝ είναι αρνητικός, κάθε άλλο θα είχε ενδιαφέρον! Δυστυχώς, ΔΕΝ ολοκλήρωσε εκεί. Κάνοντας μια επίδειξη των οικονομικών γνώσεων του γράφει πως «η αλήθεια είναι πως η αυτορρύθμιση είναι κανόνας της αγοράς».

Μια αυτορρύθμιση που με την εισαγωγή περιορισμών όπως το salary cap και το FFP. Ωστόσο, πλέον και ειδικά μετά τα τελευταία απανωτά στραπάτσα (Παγκόσμια Ύφεση και τώρα κοροναϊός) η «αυτορρύθμιση» υπάρχει μόνο στα βιβλία. Προσωπικά και με βάση τα γραφόμενα του υποθέτω πως ο Τόλης γνωρίζει πως «αυτορρύθμιση» σημαίνει μεταξύ άλλων και χρεοκοπίες ομάδων με αποτέλεσμα απλήρωτους προμηθευτές, παίκτες, προπονητές και εργαζόμενους. Επίσης, όποιος πιστεύει στην «αυτορρύθμιση» δεν ενοχλείται από το κλείσιμο των επιχειρήσεων, τις αυτοκτονίες λόγω χρεών, την ανεργία και δεν αποζητά καταφύγιο στο Κράτος (π.χ. επιδόματα ανεργίας) ή κρατικές επεμβάσεις στη λειτουργία της «αγοράς». Πόσο λογικά παράλογη και απατηλή είναι η «αυτορρύθμιση» θα το καταλάβει κανείς ευκολότερα διαβάζοντας το βιβλίο που ανέφερα παραπάνω.

Κλείνοντας, να ξεκαθαρίσω κάτι. Η Οικονομία ΔΕΝ λειτουργεί με βάση την λογική (όσο και να το θέλουν τα βιβλία) αλλά με βάση την ψυχολογία, γιατί είμαστε άνθρωποι και όχι ρομπότ. Γι’ αυτό και υπάρχει και ο σχετικός κλάδος (Ψυχολογία της Οικονομίας). Ως αποτέλεσμα σπανίως τιθασεύουμε την ψυχολογία (πλεονεξία) μας στη λογική (επιβίωση). Άρα, η Οικονομία χρειάζεται τις ρυθμιστικές (περιοριστικές) παρεμβάσεις κάποιου «τρίτου» (Κράτους) που λόγω της θέσης του είναι σε θέση να έχει μια συνολική εικόνα της.       

Μακάρι, να μην χρειαστεί να επανέλθω σχολιάζοντας τα ίδια πράγματα. Αν μη τι άλλο θα ήταν μια ένδειξη πως αρχίζουμε να μαθαίνουμε κάποια πράγματα.

19 Μάη 2020
«πανταχού παρών1».

Διαβάστηκε 317 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο Η ΕΥΡΩΛΙΓΚΑ, ΤΟ SALARY CAP ΤΟΥ NBA ΚΑΙ Ο ΤΟΛΗΣ ΛΕΟΥΣΗΣ ΣΕ ΣΥΓΧΥΣΗ (ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ Ν’ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΛΕΞΙΚΟ)