Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΣ ΤΗΣ «ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΑΪΟΥ» ΚΑΙ ΟΙ «ΥΓΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΒΟΜΒΕΣ».

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΣ ΤΗΣ «ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΑΪΟΥ» ΚΑΙ ΟΙ «ΥΓΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΒΟΜΒΕΣ».

Αν αντί της «πανδημίας του κορωναϊού» κάναμε λόγο για μια «βιολογική επίθεση» τίποτα δεν θ’ άλλαζε από κοινωνικής και οικονομικής σκοπιάς. Προφανώς, αν ήταν «βιολογική επίθεση» ήταν από την άποψη των βιολογικών απωλειών αποτυχημένη. Αν, όμως, ήταν μια «γενική δοκιμή σε πραγματικές συνθήκες» (όπως οι Τακτικές Ασκήσεις Μετά Στρατευμάτων) τότε ήταν μάλλον επιτυχημένη. Είτε «τυχαία» είτε «σκόπιμα» οι κοινωνικές και οικονομικές επιδράσεις της κατάστασης που ακόμη βιώνουμε είναι οι ίδιες με ενός πολέμου. Ενός Παγκοσμίου Πολέμου ακριβώς λόγω της έκτασης του οποίου είναι δυνατό τόσο τώρα όσο κυρίως αργότερα να εξαχθούν κάποια πολύ σημαντικά συμπεράσματα.

Όπως και στον «πραγματικό» πόλεμο έτσι και στην «πανδημία του κορωναϊού» τη «νίκη» την δίνουν δύο παράγοντες: η (όσο γίνεται μεγαλύτερη) αυτάρκεια και η ταχύτητα με την οποία η Οικονομία μετατρέπεται σε «Πολεμική Οικονομία». Αν δεν έχεις την αυτάρκεια τότε οφείλεις να έχεις «παχύ πορτοφόλι» μιας και τότε οι προμήθειες κοστίζουν παραπάνω εξ’ αιτίας της δυσκολίας των μεταφορών σε καιρό πολέμου (φυσικά με την προϋπόθεση ότι μια μεγάλη και αξιόπιστη χώρα-προμηθευτής έχει το απαραίτητο στόκ, ενώ η παραγωγική της δυνατότητα της έχει παραμείνει ανέγγιχτη από τον πόλεμο). Την μετατροπή της Οικονομίας σε «Πολεμική Οικονομία» όσα λεφτά και να έχει μια χώρα ΔΕΝ γίνεται να την γλυτώσει. Θα ήταν εγκληματική ανοησία όσο πλούσια και να είναι να προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες της με αβέβαιες τον καιρό του πολέμου εισαγωγές.

Κυρίως, όμως, είναι «εγκληματική ανοησία» επειδή η προσαρμογή της Οικονομίας σε «Πολεμική Οικονομία» συντελείται ταυτόχρονα με μια σειρά «κοινωνικές προσαρμογές». Πλέον το Κράτος αναλαμβάνει την καθοδήγηση της οικονομικής και παραγωγικής δραστηριότητας αναστέλλοντας την ισχύ των εργατικών δικαιωμάτων και ασκώντας στενό έλεγχο στην κοινωνική ζωή (π.χ. λογοκρισία, παρακολούθηση των πολιτών). Οι δικτατορικές αυτές εξουσίες (εφ’ όσον η Εκτελεστική Εξουσία ΔΕΝ λογοδοτεί σε κανέναν) ιδωμένες στο πλαίσιο του πολέμου θεωρούνται από την μεγάλη πλειοψηφία όχι μόνον απαραίτητες, αλλά και ωφέλιμες.

Επιπλέον, ο θεσμός του Δικτάτορα (ως το φυσικό πρόσωπο το οποίο συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες) είναι τόσο αρχαίος όσο και η πολιτική διακυβέρνηση. Έτσι, σε έκτακτες καταστάσεις το Κράτος αναλαμβάνει να είναι τόσο ο ελεγχόμενος όσο και ο ελεγκτής την ίδια στιγμή που πρέπει ως ρυθμιστής να παραμένει «ουδέτερος». Για το χρονικό διάστημα που η Οικονομία έχει μετατραπεί σε «Πολεμική Οικονομία» το Κράτος εξ’ αιτίας των ρόλων που έχει αναλάβει έχει με τη σειρά του μετατραπεί σε «Κομμουνιστικό» (εφ’ όσον αποφασίζει για το «τι», «πως» και «πόσο» θα παραχθεί και θα καταναλωθεί). Ακόμη κι έτσι σε μια Καπιταλιστική Οικονομία η τέτοια μεταμόρφωση του Κράτους κάθε άλλο σημαίνει παρά κρατικοποίηση της. Οι επιστρατευμένες από το Κράτος επιχειρήσεις συνεχίζουν να φέρνουν Κέρδη (και μάλιστα μεγάλα) στους ιδιοκτήτες τους ακριβώς επειδή παράγουν αποκλειστικά για το Κράτος. Από την άποψη της παραγωγής έχουμε μια «Διευθυνόμενη Οικονομία», ενώ από συνολική άποψη έχουμε μια «Μικτή Οικονομία».

Η νίκη από την ήττα σ’ έναν «κανονικό πόλεμο» καθορίζονται από το κόστος που πρέπει να πληρωθεί μετά το τέλος του προκειμένου όλα να γίνουν όπως πριν την έναρξη του. Προφανώς, η λογική μας λέει ότι όσο μεγαλύτερο και με όσο γίνεται περισσότερους πόρους (άρα και πλουσιότερο) είναι ένα Κράτος τόσο πιο εύκολα συνέρχεται. Ο πλούτος ενός Κράτους προσδιορίζεται από την ευκολία προμήθειας από το εξωτερικό πρώτων υλών και «προϊόντων πρώτης ανάγκης» σε χαμηλές τιμές επιτυγχάνοντας με τον τρόπο αυτό την «απελευθέρωση» πόρων του που πλέον απασχολούνται στους βιομηχανικούς και υψηλής τεχνολογίας κλάδους (τα προϊόντα των οποίων εξάγει). Τελικά, ένα Κράτος είναι πλούσιο επειδή δεν χρειάζεται να καλύψει τις ίδιες βιοτικές ανάγκες μ’ ένα φτωχό (το οποίο και εκμεταλλεύεται εμπορευόμενο μαζί του).

«Φτωχά Κράτη» (ή μάλλον φτωχότερα από τα «πλούσια και προηγμένα») είναι αυτά που είτε δεν εμπορεύονται περιορισμένα (ή καθόλου) με τα υπόλοιπα ή τα εξαγώγιμα προϊόντα τους είναι φθηνά στην διεθνή αγορά. Η Οικονομία των Κρατών αυτών προσανατολίζεται κυρίως στην παραγωγή των «προϊόντων πρώτης ανάγκης» (τα οποία είναι είτε ακατέργαστα είτε ελαφρώς κατεργασμένα). Ως επακόλουθο της στέρησης πιο «εκλεπτυσμένων» (πολυτελείας) «προϊόντων πρώτης ανάγκης» η διατροφή των κατοίκων τους είναι περισσότερο υγιεινή. Επειδή, όμως, οι κάτοικοι τους βιώνουν όλη αυτή την διαδικασία ως «στέρηση» είναι πρόθυμοι μόλις τους δοθεί η ευκαιρία ν’ αλλάξουν απότομα τις συνήθειες τους. Έτσι, τόσο ο Έλληνας 2-3 δεκαετίες (κατά περίπτωση) μετά το τέλος του Β’ Π.Π. όσο και πρόσφατα ο Κινέζος αστός άλλαξαν διατροφικές συνήθειες υιοθετώντας αυτές των Αμερικανών (και εν γένει «Δυτικών») σε βάρος των παραδοσιακών (οι οποίες ήταν συνδεδεμένες με μια συγκεκριμένου τύπου και προσανατολισμού Οικονομία).

Οι τέτοιες αλλαγές στις προτιμήσεις προκαλούνται από μια σειρά παράγοντες όπως ο μιμητισμός, η άνοδος των εισοδημάτων και η πτώση του κόστους παραγωγής των εισαγόμενων προϊόντων. Ειδικά η τελευταία παράμετρος επηρεάζεται τόσο από τυχαίες όσο και από σκόπιμες αποφάσεις. Για παράδειγμα, από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 για μια σειρά από λόγους η αγροτική παραγωγή στις Η.Π.Α. είχε περάσει στις μεγάλες αγροτικές επιχειρήσεις, οι οποίες παρήγαγαν το ίδιο είδος (μονοκαλλιέργεια) σε όλες τις εκτάσεις. Αυτό το είδος ήταν το καλαμπόκι▪ η δε παραγωγή του ήταν τόση που έπρεπε να εφευρεθούν νέες χρήσεις. Έτσι, όταν το καλαμπόκι δόθηκε τροφή στις αγελάδες αυτές αρρώστησαν και χρειάζονταν πλέον μονίμως αντιβιοτικά. Χρησιμοποιήθηκε ως σιρόπι και ζάχαρη προκαλώντας αύξηση της παχυσαρκίας με ότι αυτή συνεπάγεται (ινστιτούτα αδυνατίσματος κ.λπ.). Τέλος, χρησιμοποιήθηκε ως καύσιμο (αιθανόλη) το οποίο χρησιμοποιήθηκε στην αγροτική παραγωγή. Δηλαδή, τελικά, οι Αμερικανοί αγρότες παρήγαγαν καλαμπόκι για να το χρησιμοποιούν ως καύσιμο προκειμένου να παράξουν καλαμπόκι!!!

Ανάλογο της οικονομικής ανάπτυξης είναι και το επίπεδο υγείας ενός κράτους. Τα προβλήματα του συστήματος υγείας είναι ανάλογα των αρρωστιών που προσβάλλουν τους κατοίκους του και των χρημάτων που διαθέτει για την αντιμετώπιση τους. Με την εξαίρεση των μονίμως πολύ ζεστών κλιμάτων όπου οι σχετιζόμενες με το κλίμα αρρώστιες είναι η καθημερινότητα σε κάθε άλλη περίπτωση η αντιμετώπιση τους εξασφαλίζει την επιβίωση του εργατικού δυναμικού. Ωστόσο, αρρώστιες που ενδημούν σε φτωχά κράτη θεωρούνται παρελθόν στα πιο ανεπτυγμένα.

Οι κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες των αρρωστιών (ειδικά των μολυσματικών) είναι τόσο μεγαλύτερες όσο μικρότερο είναι ένα κράτος (και άρα διαθέτει λιγότερους πόρους). Ωστόσο, η μακροχρόνια αντιμετώπιση μιας αρρώστιας μέσω ενός προγράμματος μαζικού εμβολιασμού ενώ από τη μια μειώνει τις ανθρώπινες (και άρα με κοινωνικό και οικονομικό αντίκτυπο) απώλειες, από την άλλη δημιουργεί ένα αίσθημα ασφάλειας για το μέλλον. Επιπλέον, ο ανθρώπινος οργανισμός όσον αφορά το ανοσοποιητικό σύστημα μοιάζει με τον Στρατό. Μπορεί να χρησιμοποιήσει εναντίον νέων αρρωστιών αυτά που ήδη έχει στο οπλοστάσιο του και είναι σε αχρηστία (θεωρούνται παρωχημένα).

Μια τέτοια περίπτωση είναι η «πανδημία του κορωναϊού». Όπως προκύπτει από μια συγκριτική έρευνα (βλέπε εδώ) το εμβόλιο της φυματίωσης δίνει τα μέσα στο ανοσοποιητικό ν’ αντιμετωπίσει τον ιό. Δεδομένου του προγράμματος υποχρεωτικού εμβολιασμού που είχαν για δεκαετίες φτωχά κράτη όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και το Μεξικό αυτά εμφανίζουν λιγότερες απώλειες από τα πλούσια που είχαν διακόψει τον εμβολιασμό όπως η Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Η.Π.Α.

Με βάση τ’ αποτελέσματα τα φτωχότερα κράτη εξ’ αιτίας του υποχρεωτικού εμβολιασμού για την φυματίωση έχουν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με τα πλουσιότερα. Το «πλεονέκτημα» αυτό συνίσταται στο γεγονός ότι η αναστάτωση στην κοινωνική και οικονομική ζωή μπορεί να είναι μικρότερη απ’ ότι στα πλούσια αν αυτά δεν λάβουν τα ίδια με τώρα μέτρα στην επόμενη εκδήλωση του ιού. Ακόμη κι έτσι δεν είναι τελείως απρόσβλητα καθώς οι γηραιότεροι πολίτες τους που δεν έχουν εμβολιαστεί ανήκουν στις πιθανές απώλειες εξαιτίας του ιού. Αυτός, όμως, είναι ένας αναμενόμενος (και αποδεκτός) κίνδυνος όσο κάποιος γερνά καθώς ο οργανισμός είναι ευπαθής απέναντι σε ιώσεις.

Η τελική απόφαση για το τι μέλλει γενέσθαι στην επόμενη εκδήλωση του κορωναϊού ή κάποιου άλλου αντίστοιχου έχει εξόχως ψυχολογική διάσταση. Για παράδειγμα η επιτυχημένη αντιμετώπιση του πρώτου κύματος στην Ελλάδα δημιουργεί την εντύπωση ότι ο κίνδυνος ήταν πολύ μικρότερος. Έτσι καθίσταται δυσκολότερη η μελλοντική συμμόρφωση με τα «μέτρα καραντίνας» των μικρότερων ηλικιών. Ένα επιπλέον κρίσιμο ερώτημα αφορά το οικονομικό κόστος:

Αξίζει να πληρώνει η Κοινωνία και το Δημόσιο Ταμείο το οικονομικό κόστος ενός lock down για να σωθούν 3.000 ηλικιωμένοι (όσοι εκτιμούνται ότι είναι οι νεκροί στη Σουηδία που έχει πάνω-κάτω τον ίδιο πληθυσμό με την Ελλάδα);

Στο σημείο αυτό πρέπει να κάνουμε ένα «ταξίδι στο παρελθόν» για να θυμηθούμε ότι η εξέλιξη του ανθρώπου είναι συνδεδεμένη με την εξέλιξη των αρρωστιών. Με τη σειρά τους οι αρρώστιες λόγω των δυσκολιών στη μετακίνηση και τις μεταφορές ήταν για πολλά χρόνια ενδημικές ταυτιζόμενες έτσι με συγκεκριμένες περιοχές και λαούς. Για τον λόγο αυτό οι αρρώστιες που έφεραν μαζί τους οι Ισπανοί εξολόθρευσαν τους γηγενείς πληθυσμούς του Μεξικού (και όχι μόνο) εκμηδενίζοντας το αριθμητικό τους μειονέκτημα.

Έτσι, στην απόφαση για την συμπεριφορά της Κυβέρνηση και της Κοινωνίας στην επόμενη πανδημία πρέπει να συνυπολογιστεί ο «υγειονομικός κίνδυνος» που προκύπτει από τους μετανάστες (νόμιμους και λαθραίους) καθώς κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το τι είδους εμβόλια έχουν κάνει (αν έχουν κάνει) και τι αρρώστιες κουβαλούν. Ο όρος «υγειονομική βόμβα» για τις ομάδες αυτές ΔΕΝ είναι ούτε παραπλανητικός ούτε ευφημισμός και σίγουρα ΔΕΝ έχει πολιτική ή/και ιδεολογική χροιά. Όσοι αμφισβητούν ότι υπάρχει τέτοιος κίνδυνος ας ρίξουν μια ματιά σ’ αυτή την ιστορία όπου εξ’ αιτίας του ταξιδιού ενός μόνο ατόμου ξεκίνησε μια μίνι πανδημία ευλογιάς.           

Ξαναγυρνώντας στην «καθημερινότητα» (όπως την εννοεί ο καθένας μας) οφείλουμε να συλλογιστούμε συνολικά τόσο σχετικά με τον κοροναϊό όσο και για οποιονδήποτε άλλο. Γιατί, ο ιός ο ίδιος δεν είναι φονικότερος από άλλους που επιστρέφουν κάθε χρόνο. Για την ακρίβεια τόσο ο συγκεκριμένος όσο και οι υπόλοιποι ιοί παίζουν τον ρόλο του αγρότη που κάθε τόσο κάνει την συγκομιδή των ώριμων καρπών. Οι ιοί στον βαθμό που σκοτώνουν (κυρίως) ηλικιωμένους συντελούν το έργο της Φύσης, στο οποίο «επεμβαίνει» ο άνθρωπος με τα φάρμακα (τα οποία αυξάνουν την διάρκεια της ζωής). Οι αρρώστιες γενικά εφ’ όσον δεν είναι κατασκευασμένες στο εργαστήριο υποδεικνύουν δύο πράγματα:

  • Ότι κάτι δεν κάνουμε καλά παραβιάζοντας τους «φυσικούς φραγμούς» ανάμεσα στα είδη αναμιγνύοντας διαφορετικά DNA.
  • Ότι η επέκταση μας πρέπει να σταματήσει καθώς δεν είμαστε σημαντικότεροι από τ’ άλλα είδη.

Καθώς συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε την Χημεία για να ζήσουμε περισσότερο διατηρώντας τα γηραιότερα και με προβλήματα υγείας μέλη της «αγέλης» μας (αυτά που κάποτε δεν θα επιζούσαν) με τα φάρμακα και με βάση τους φυσικούς πόρους που πρέπει να δεσμεύουμε για την επιβίωση μας διαταράσσουμε το «Ισοζύγιο της Φύσης» σε βάρος μας. Γιατί, εμείς ΔΕΝ μπορούμε (ΔΕΝ γίνεται) να υπάρξουμε χωρίς την Φϋση▪ το ανάποδο όμως ισχύει.

Τελικά, υποτίθεται ότι τα μέτρα καραντίνας ελήφθησαν γιατί η ανθρώπινη ζωή τέθηκε πάνω από την οικονομική δραστηριότητα. Όλα όσα ξεκίνησαν να γίνονται κατά την διάρκεια της καραντίνας και όσα ετοιμάζονται να συμβούν (εμβόλιο, θεραπεία, ενίσχυση συστημάτων υγείας) αφορούν πρώτα και κύρια (αποκλειστικά) την Οικονομία. Για την ακρίβεια οτιδήποτε συμβαίνει μετά την ανακάλυψη του χρήματος ως μέσο πληρωμής αφορά μόνο την Οικονομία και όχι την «φυσική ισορροπία» που θα έπρεπε να διέπει τη σχέση του Ανθρώπου με την Φύση. Αυτό, όμως, θα το δούμε την επόμενη φορά.

16 Μάη 2020
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 732 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΣ ΤΗΣ «ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΑΪΟΥ» ΚΑΙ ΟΙ «ΥΓΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΒΟΜΒΕΣ».